Büyümek gerçekten abartıldığı kadar iyi mi?

Merhaba ben Gürcistanda yaşayan Azeri kökenli ve önümüzdeki sene üniversite sınavı olan bir kızım, psikolojimin ne durumuda olduğunu az çok tahmin edersiniz, hayatı anlamaya çalışmak, büyümenin getirdiği sorumluluklar ve s. Bunlar günden güne yiyip bitiren şeyler, yani aslında pek tembel biri de değilimdir ama aşşırı mükemmeliyetciyim bu yönüm beni bitiriyor, yaşadığım ülkenin dilini öğrenmeliyim, ingilizce öğrenmeliyim, sınava girmeliyim, bir yandan yaşamalıyım bunlar beni artık hakikaten bezdiriyor. Yani bu kadar önemli mi kendini geliştirmek, bir iş bulmak, para kazanmak? belki ben bu dünyaya başka amaçla gelmişimdir olamaz mı? ve biliyorum ki, ileride iyi para kazanmasam bile en azından eğitimli bir kadın olmak için bunları yapmam önemli, ayrıca herkes mi çok "mükemmel" yoksa bana mı öyle geliyor? küçükken hayat daha kolaydı, hergün koşar eğlenirdim, şimdi ise boşa yaşıyorum gibime geliyor. Tabi ki, iyi günlerim olucak, sonuçta çabalıyorum değil mi? aslında tek istediğim şey sadece huzur ve sabahları uyuya bilmek ama annemlerin de benimle gurur duymasını bana bakınca "aferin kızım" demesini istiyorum, eminim hepiniz sınav senenizde ve ergenlik döneminizde böyle şeyler yaşamişsınızdır, sizin ergenliğiniz nasıldı?