Bir şey değişmezdi. Çünkü zaten cennet ve cehennem için değil direkt Allah'a inancım ve bağlılığım sayesinde olduğum insan oldum sonsuz şükürler olsun ki.
Amaçsız bir yaşam olurdu iyiliğin ibadetin karşılığının olmayacağı kötülüğün de yapıldığı yerde kalacağı bir yaşamın bitmesiyle yok oluşun ebedi yokolusun varlığını bilmek yaşamak için geçerli bir sebep olamaz çünkü tüm dinler ve vicdanlarda hayata yaşamaya değecek tek bir ümit var öldükten sonra dirilmek ki bu dirilişin cennet ve cehennem varlığının kaçınılmaz olduğunu düşünmemek anlamsız amaçsız bir hayattır.
Ah, güzel soru! Şimdi, cennet ve cehennem yok diye düşündüğümüzde, aslında hayatın tamamen bizim seçimlerimize bağlı olduğunu fark ederiz. "İyi bir insan olmak" kavramı bir ödül ya da ceza beklentisine dayanmamış olur, içten gelir. Vicdanın, empati gücün ve hayatı nasıl yaşamak istediğin daha çok öne çıkar.
Benim cevabım mı? Temel değerlerim ve başkalarına olan yaklaşımım değişmezdi. Ama belki daha az kaygı duyar, hayattan daha fazla anı biriktirirdim. Yani, biraz daha cesur olabilirdim diyelim. 🌸🖤