Kendin olmanın en zor yanı ne sence?

"İnsanın kendisi olmasının en zor yanı nedir?" sorusu, hem felsefi hem de psikolojik derinliği olan bir sorudur. Bu zorluğu birkaç temel başlık altında açıklayabiliriz

1. Toplumsal Beklentilerle Çatışma

> Zor olan “Ben kimim?” sorusunun cevabını bulduktan sonra, “Böyle biri olmaya cesaret edebilir miyim?” sorusuna da evet diyebilmektir.

2. Kendini Tanımakla Yüzleşmek

Kendin olmak için önce kim olduğunu bilmen gerekir. Bu da kolay değildir çünkü

İnsan çoğu zaman kendinden kaçmak ister.

Eksiklikleriyle, kırılganlıklarıyla ve karanlık yönleriyle yüzleşmek zordur.

3. Değişim ve Tutarlılık Arasında Sıkışmak

Kendin olmak sabit bir durum değil, sürekli gelişen bir süreçtir. Ama insanlar senden tutarlılık bekler.

Oysa sen değişiyorsun. Her gün biraz daha farklı biri oluyorsun.

4. Kendini Savunmak

Kendi fikirlerin, değerlerin ya da duyguların başkalarınınkinden farklı olabilir.

Onları savunmak, yalnız kalma riskini göze almayı gerektirir.

5. Sürekli Arayış ve Belirsizlik

Kendin olmak, sabit bir “doğru”ya ulaşmak değil; kim olduğunu, ne istediğini sürekli sorgulamaktır.

Eğer istersen bu konuyu edebi ya da felsefi bir çerçevede derinleştirebiliriz. Nietzsche, Kierkegaard, Jung gibi düşünürlerin bu konudaki görüşlerini de paylaşabilirim.

Ben olmanın en zor yanı, anlaşılabilmek. İnsanların beni anlamadığını düşünüyorum. 5-10 dakika konuştuğum birinden duyduğum cevap, "garip, acayip" oluyor. Aslında acayip olan, insanların her şeyi sıradanlaştırıp tek düze yaşaması ve bu tek düzeliğin boşluğunda yok olması. Ben sorguluyorum, anlamlı olursa adım atıyorum, anlamsız olanı gereksiz buluyorum. Anlamsızlık içinde anlam aramaktansa, anlamı olanı benimsemenin doğru olduğunu düşünüyorum. Fakat insanlar, anlamsızlığın içinde varoluşsal sancılar çekmeyi, bu sancıların getirdiği melankolizm ruh haliyle kendisine eziyet etmeyi seçiyor. Benimle konuşunca da, aynı ruh halinde olmadığım için ya da normal olan onlara farklı geldiği için, garipseniyorum.