Evlilikte kendin için , ruh sağlığın için, hangi durumlar senin kırılma anın" buraya kadar "noktasına getirirdi?

Beni anlamayıp bencil olması. Sürekli kendi istediği olan bir eş. Dışarıda kendini Melek gibi gösterip eve geldiğinde kılık değiştiren bir eş. Bazılarına şaka gibi gelebilir ama böyleleri de var bu dünya da.

Sürekli değersiz hissettirilmek, ne kadar emek verirsen ver karşılık bulamamak, bir noktadan sonra içini kemiren bir sessizliğe dönüşür ve o sessizlik insanı içeriden çürütür. Sevgisizlik değil sadece, saygının da yok olması, yokmuşsun gibi davranılması insanın ruhunu en derinden yaralar. Aynı evde yabancı gibi yaşamak, konuştuğunda duvarla konuşuyormuşsun gibi hissetmek, elini uzattığında karşılık bulamamak… işte tam da bu anlar insanı yavaş yavaş buraya kadar dedirten çizgiye getirir. Sevmek yetmiyor bazen, sevilmek de değil, asıl ihtiyaç olan şey birlikte yaşarken yalnız hissetmemek.