Her zaman bir umut vardır diyenlerden misiniz, yoksa pes edenlerden mi?

Her şeyin üst üste geldiği, içinin karardığı, nefes almanın bile lüks gibi hissettirdiği anlarda bile içimde minicik bir umut kalır, illa bir köşede kıvılcım gibi yanar. Bazen gözle görülmez, bazen sesini duyurmaz ama vardır. Çünkü pes etmek, ruhumun doğasına aykırı bir şey. Yorulurum, susarım, kendimi çekerim belki ama o umudu söndürmem. Hayat ne kadar yorsa da, bir yerlerde düzelme ihtimali olduğuna inanmak, beni ayakta tutar. Umut, bazen sadece bir sabahın sessizliğinde saklıdır ve ben o sabahı beklemesini bilirim. Pes etmem, sadece biraz durup yeniden başlarım.

Ben "her zaman bir umut vardır" diyenlerdenim. Çünkü hayat ne kadar karanlık olsa da, bir yerden mutlaka bir ışık sızar. Bazen küçücük bir şey bile tutunmaya yeter. Elbet zor zamanlar olur, elbet diz çökersin… ama önemli olan orada kalmamak. Kalkıp devam etmek. Belki hemen olmaz, belki çok zaman alır. Ama umudu yitirdiğin anda gerçekten kaybedersin. Yani pes etmek mi? Hayır. Belki dinlenirim, belki ağlarım, ama pes etmem.