Umutsuzluğa kapılır mısın, yoksa hep umutlu mu olursun?

Umutlu kalmayi denerim, çünkü ölümcül bir hastaligim dahi olsa umutsuz oldugum zaman sanki zaten basima geleceklere raziymisim gibi oluyor. Aksine hersey düzelicek diye umut ederim, içimde istemsizce kontrol edemedigim umutsuzluga dair parçalar olursa onlari olabildigince görmezden gelmeye çalisirim.

Çünkü ben inandikça her şey daha iyi olucak gibi.

Umut veya umutsuzluk bana illüzyonmuş gibi geliyor. İkisi de gerçekçi değil gibi çünkü ikisi de aslında henüz olmayan şeyler üzerine kurulu. O yüzden böyle bir durumda gerçekçi olmaya çalışmak en iyi seçenek gibi. Böylece olmayan şeylerin ihtimaline tutunmak yerine, zaten var olanlara yönelik mücadele etmiş olurum...

Hep umutlu olabilmek için gerçekten saf veya akıl hastası olmak gerekir. Hepimizin umutsuz olduğu zamanlar elbet vardır ama önemli olan umutsuzluğun içinde umudu bulabilmek. Ki hepimiz yaşıyorsak bir yerlerden umut bulmuşuzdur