Hiçbir şey yapmak istemediğiniz ve hayata küstüğünüz zamanlar oluyor mu sizin de?

Kendini dinleyerek ve daha iyi tanıyarak bence, tabi zamana yayılır bu süreç. Duygularını zayıf noktalarını iyi tanıyan insan olduğu durumu ve nasıl çıkacağını da bilir. Olayların onu etkilemesine çok izin verirse geçmeyebilir çünkü artık bu tükenmişlik hissi bağımlılık gibi karakterinin parçasına dönüşür.

Kediler bana iyi geliyor. Onları sevmek, onları beslemek vs. O tarz şeyler yapıyorum onlarla ve doğa ile vakit geçiriyorum

Galiba üstesinden gelemiyorum.

Evet, çok teşekkürler.
Acaba ne zaman manşetlere düşeceğim diye merak ediyorum.

Maalesef..
Dün bir şarkı dinledim. "Susamam" diye. . Sadece yakılıp , oldurulmem kalmış. Sıradakiler onlar galiba.
şu an sadece duruyorum. Öyle biş, çaresiz. Aslında biraz fazla yorgunum. Ayağa kalkmak istemiyorum, ya da korkuyorum galiba

Çok teşekkürler

Değer vermemem gereken insanları hayatımdan çıkardım onlara verdiğim değeri kendime verseydim eğer belki de daha iyi olabilirdi bu yüzden bundan dolayı pişmanlık duymuştum. Bazen bazı insanlara hemen güvendiğim için de öyle. Dönüp baktığım zaman bazen şunu sordum kendime“Neden değer vermeye bile değmiyecek insanlar için çok çabaladın da kendin için çabalamadın?” bunu sorduktan sonra kendime en doğru olan şeyin kendime vermem gereken olan önem olduğunu anladım.

Epey zaman geçmesi gerekti maalesef

Kurtulursun ama zor olacak başlarda

Ne keyfi ya acıdır o hüzün