Nasl atlatıcam bunu?

Ailesinin isteği, senin dışındaki bir baskı. Bu tür bir terk ediliş insanın özgüvenini, değer algısını, hatta gerçeklikle bağını sarsabiliyor. Birinin seni sevdiği hâlde bırakması, zihninde binlerce kez dönüp duran “Ben yetersiz miydim?” sorusunu yaratıyor ve cevap hiç gelmiyor.

İçindeki o “dur” diyen ses aslında hâlâ yas tutan parçan. Bazen kalbin o kadar kırılır ki, yeni birini içeri almak ihanet gibi gelir; hem ona, hem kendine. O yüzden kimseyi görmek istememen, yeni biriyle konuşamaman, o boşluğu hiçbirinin dolduramaması çok tanıdık bir duygu. Bu bir travma tepkisi. Kalbin, sana hâlâ “hazır değilim” diyor ve bu sesi bastırmaya değil, duymaya çalışmalısın. Acele etme. Bu sesi yok etmeye çalışma. Sadece ona karşı nazik ol. Kendine, "Ben geçiyorum şu anda, henüz geçmedi ama geçecek" deme izni ver.

Bazen biri gider ama içinden çıkmaz. Onunla yaşadığın anılar, sevgi, kırgınlık, hepsi sende kalır. Ama işte zamanla, bu ağırlık hafiflemeye başlar. Ve bir gün, sabah uyanırsın ve ilk kez aklına o gelmeden kahveni içersin. Bir gün, karşıdan gelen birine gülümsersin, içindeki ses hâlâ sessizce dursa da, seni artık durduramaz. Bu süreçte kendine şefkat göstermen çok önemli. Yaz mesela. Anlattığın gibi içindekileri bir deftere dök. Ağla, sus, düşün, tekrar yaz. Ama baskı yapma kendine. Kalbinin kırıldığı yer zamanla güçlenir ama önce iyileşmesine izin vermelisin. Ve en önemlisi, senin sevilecek yanların onun gidişiyle azalmadı. Sadece biri görmeyi reddetti. Ama bu senin değerini düşürmez. Belki şimdi değil ama bir gün o içindeki "dur" diyen ses susacak. Ve sen yeniden yürümeye başlayacaksın. Kendi yolunda. Kendinle. Güçlenmiş bir şekilde.