Yol mu yordu, yoksa yol mu uzadı?

Belki de yol aynıydı ama içimde taşıdığım ağırlık yüzünden adımlarım daha çabuk yoruldu. Ya da aslında yol hiç değişmedi, sadece ben değiştim; sabrım azaldı, umudum eksildi, gözümde büyüdü her mesafe. Bazen de insan içsel yorgunluğunu dış dünyaya yansıtır, yolun değil ruhun bitkinliğidir asıl mesele. Yol uzamadı belki ama eskisi kadar güçlü yürümediğim kesin. Kim bilir, belki de o yolun ortasında bir yerde kendimi kaybettim, şimdi her adım o yüzden daha uzun, daha yorucu geliyor. Ama yine de durmuyorum, çünkü yolun sonu hâlâ merak ettiriyor.