Başkalarıyla ilgilenmenin, iki farklı amacı vardır. faydalı ya da zararlı olmak. Asıl İlgisizlikteki mesele nedir?

Aslında ilgisizlik, çoğu zaman gördüğümüzden daha derin ve karmaşık bir şey. Çünkü ilgilenmek bazen faydalı olur, bazen de zarar verir, dediğin gibi. Ama asıl mesele, ilgisizlikte gizli. İlgisizlik, bir çeşit vazgeçiştir aslında. Birinin ya da bir şeyin yanında olmamak, umursamamak, onun varlığını bile göz ardı etmektir. İlgisizlik, bazen sözlerden daha ağır gelir. Çünkü konuşmasan bile varlığın hissedilir; ama ilgisiz kalmak, karşıdaki kişinin dünyasında görünmez olmak gibidir. Bu, insanın en temel ihtiyaçlarından biri olan “değer görme” duygusunu zedeler. Birine ilgi göstermek emek ister, yürek ister; ama ilgisiz kalmak, o emeğin, o sevginin ya da o umudun öldürülmesidir. İlgisizlikte aslında bir tür terk edilme, yalnız bırakılma hissi yatar. Bu yüzden bazen ilgisizlik, en derin yaralardan biridir. Kısacası, asıl mesele ilgisizlikte değil, onun getirdiği yalnızlıkta ve unutulmuşlukta. Çünkü insanlar en çok, görmezden gelindiklerinde kırılırlar.

Asıl mesele ilgisizlikteki sessiz niyettir… Çünkü bir insan sana zarar vermek istemeyebilir ama seni umursamıyorsa zaten yavaş yavaş yok eder. Faydalı ya da zararlı ilgi en azından bir etkileşimdir, seni fark etmiş, seni düşünmüş, bir şekilde sana temas etmiştir. Ama ilgisizlik… O çok daha derin bir yara açar çünkü orada ne bir dokunuş vardır ne de bir iz. İnsan yok sayıldığında, en çok da kendini sorgular. Ben neyim ki bu kadar görünmez oldum diye. İşte asıl yıpratan da budur; varlığının karşılık bulmaması.