Kalpte uyanan bir şüphe gerçekten hislerin doğruluğuna mı işaret eder yoksa sadece içindeki korkunun ayak sesleri mi?

Kalpte bir şüphe uyandığında, o his bazen gerçeğin gölgesidir, bazen de geçmişin izinden gelen bir korkunun yankısı. Ayırt etmesi zordur çünkü his dediğin şey, hem sezgiyle hem travmayla karışabilir. Eğer bir davranışta tutarsızlık, sözde boşluk, gözde kaçamak varsa; o şüphe bir uyarıdır, kalbinin gözü açılmış demektir. Ama geçmişte yaşadığın bir kırgınlık, bir ihanet ya da değersizlik hissi seni aynı filmdeymişsin gibi tetikliyorsa, bu sadece içindeki korkunun sesi olabilir. O yüzden şüpheyi dinlerken hem aklı hem kalbi susturmamak gerek. Çünkü bazen kalp de fazla konuşur, gerçek susar.

Kalpte bir şüphe uyandıysa… orada bir şey vardır. Ama bu "bir şey", her zaman hislerinin doğruluğu olmayabilir. Bazen sadece içindeki korkunun yankısıdır. İnsan, geçmişte ne yaşadıysa, içinden geçen her duyguyu ona göre süzer. Bir kere kandıysan, bir daha güvenmek cesaret ister. Bir kere incindiyse kalbin, en saf sevgide bile bir “ya tekrar olursa?” sesi yükselir. İşte o ses, bazen his değil, korkudur. Ama diğer yandan, kalp dediğin bazen aklın göremediğini görür. Sessizliklerde, bakışlarda, küçücük detaylarda uyanan bir şüphe, sana bir şey anlatmak istiyordur. O zaman da iç sesini bastırmak değil, dinlemek gerekir. Bence mesele şu: Şüpheyi bastırmadan, onunla kavga etmeden, “Beni neye karşı uyarıyorsun?” diye sormak gerek. Çünkü ya kalbin seni koruyordur… ya da geçmişin seni korkutuyordur.