Bir insan kendinden şüphe duyduğunda mı? sarsılır. ilk şüphe tohumu ekildiğinde mi? Yoksa Hatalı olma olasılığı olduğunda mı?

Aslında sıralama bir tık yanlış olmuş bence çünkü ilk tohum ekilir. Bünye buna alışık olmadığı için reaksiyon gösterir ama sarsılacak kadar önemli olmaz çünkü ego başlangıç noktasında kişinin kendine ok çevirmesine izin vermez.

Zamanla tohum yerleşmek için fırsat bulur ve meyvesini aleni bir şekilde verir. Şüphe artık çok nettir, yüksek egoya sahip olmadığın sürece bünyeye kendinden şüphelendiği için yeni tohum korkuları atmaya başlar. Bu bir tık sarsıcı olur çünkü bir kez kendinden şüphelenince diğer yaptıkların da çok net olmuyor gözünde...

Hata yapma olasılığını düşünmeye başlamaksa bünyenin tohumu tamamen kabullenmesi, diğer tohumların saçılmasına engel olmayacağı kısım oluyor. En sarsıcı kısımsa bu olur genelde çünkü diğer yaptıklarındaki hatalı olduğun kısımlar artık nettir ve yoğun olarak kendini sorgularsın...

Benim en sevdiğim kısımsa bağışıklık kısmı... Çünkü artık tohum ve meyve süreci o kadar normal olmuştur ki, içsel olarak kendini eleştirir hatan varsa kabul eder ve devam edersin. Diğer tohum korkusu yoktur, o meyvenin varlığı gayet normaldir, çünkü o da senin bir parçan olmuştur artık 🙃

Sarsılmak bu soru için düşük kalibreli bir ifade olmuş psişik..

Bu bildiğin insanı yerle bir eden deprem etkisine sahip..

Bu noktadaki bir insanın kendi durumunu doğru ve düzgün bir şekilde analiz etmesi de oldukça zor.

Ne yapabilir peki bu şüphe içini kemirip, canından can koparırken?

Oradaki oluşumu komple sökecek, motoru indirecek arızalı parçayı bulup , teşhis edebilmek için..

Sonra her bir parçayı temizleyip, tek tek kontrol ederek tekrar yerine takacak. Arızalı veya ariza çıkarma ihtimali olanları (bak bunu çoğu usta yapmaz) yenileriyle değiştirecek..

Bak o zaman eskisinden de sağlam olmazsa karakteri, duruşu, hayata bakışı gelsin beni bulsun😀