Sanki gönlümü bir efkar kapladı. Durup dururken siz de efkarlanıyor musunuz? Efkarlandığınızda ne yapıyorsunuz?

Bazen tam da ortada hiçbir şey yokken çöker içime bir ağırlık… ne bir söz, ne bir olay, ama bir sessizlik olur öyle içten içe. Sanki ruhum dar bir sokakta kaybolur, adını koyamadığım bir özlemle baş başa kalırım. O anlarda bazen bir şarkıya tutunurum, bazen yağmura bakarım, bazen de gecenin koynuna sığınırım. Hiçbir şey yapmadan öylece susmak da iyi gelir. Çünkü bazı duyguların ilacı yoktur; sadece geçmesi beklenir. Ve insan, en çok böyle anlarda içindeki sessizliği duyar. Sessizlik bile konuşur bazen.