Şimdi 27 yaşındayım ama istediklerimi yapamadım yaptıklarım da değişti ama herkes çoluk çocuk yapıyor nasıl düşünmek lazım?

Hayat akıp giderken doğru kişiyi de bulman gerekiyor yoksa gerçekten geç oluyor bak tecrübe konuşuyor ha geldi ha gelecek ha oldu ha olacak derken 35 oldum, hele hele senin yaştan sonra zaman nasıl geçiyor anlamıyorsun. Gençken şurası şöyle olsun burası böyle olsun, saçı şu renk olsun gözü bu renk olsun derdik ama ne oldu? Nefes alsın yetere düştük neredeyse, belirli bir yaştan sonra kriter kalmıyor ve biri evlenmeyi kabul etsin o bana yeter diyecek duruma geliyor insan yeter ki bir yuvam olsuna dönüyor olay. O duruma düşmeden kriterin varsa azaltabilirsin, sosyalleşmiyorsan sosyalleşebilirsin, kimseye şans vermiyorsan şans verebilirsin bilemiyorum hayat geldi geçiyor.

Maalesef yalnız kalanlardanım, insana yoldaş ergenken değil bu yaşlarda lazımmış. Sadece ben değil aslında mahallede benim yaş grubumda 20 kişi varsa 15i evlenmedi, 5i evkendi ama 2si ayrıldı, ayrılmayan 3 kişiden 1 tanesi şu an hala aldatılıyor ama haberi yok söyleyemiyoruz. Bizim kuşakta mı bir şey var anlayamadım. Gerçi şöyle bir şey var zengin olsak 3. eşi alıyor olurduk belki, yaşı boyu kilosu karakteri vs herhangi bir şey fark etmeksizin kadınlae genelde düğün istiyor, olmazsa değersiz oluyorlarmış o yüzden o masrafın altına erkeklee girmek istemiyor. Evlilik aşamasına gelen 3 arkadaşım bu yüzden evlenmedi ayrılmak zorunda kaldı hatta birisi 2 kez düğün olmazsa olmaz diye terk edildi. O yüzden diyorum tavsiye olarak bulacaksanız ya zengin bulun, ya kriterlerinizi azaltın öyle işiniz kolaylaşır.

Evet ekonomik şartlar konusunda çok haklısınız. Bu şartlarda evlenmek ve devam ettirebilmek gerçekten çok zortm teşviklerde yetersiz, hatta kız tarafı ağırlığınca altın, burma bilezik, altın kemer vs istekleri de devam ediyor çoğu yerde, para ağactan toplanıyor sanıyorlar ülkenin %43'ü asgari ücretle, %10-15 kadarı emekli maaşı ile geçinmeye çalışırken. Eee bu şartlar insanları daha sinirli yapıyor, tahammülsüzleştikçe yanındakine bile tahammülü azalabiliyor insanın.

Her yıl bir öncekinden daha kötü geçtiği için 10 yıl öncesi harikaydı diyebilirim. 27 yaşındasın tanışması anlaşması evliliği oldun 30, hadi 2 yıl çocuk düşünmedin sonra 2 yıl denedin 1 yıl hamilelik derken oldun 35 yani benim yaşıma geldin 😅 o yüzden diyorum zaman çok çabuk geçiyor.

İşte o kadar hızlı olsaaa 😅 ee bak şimdi şu dakika biriyle tanışsan bile anca 6 ay sonra doğru kişi olduğuna karar vereceksin. Bir 6 ay daha geçecek ki aileler tanışsın anlaşsın, üzerine bir 6 ay söz nişan bohça gibi sıkıcı muhabbetler, karar verildi ve nişan tarihi alındı söz zaten oldu ee geçti 2 senen, nişandan sonra düğün nikah konuşulur ev dizilip para biriktirilir akraba ziyaretleri vs düğün 1 yıl sonra olur ee olmadın mı 30? Matematik yalan söylemez 😌

Diyorum ya evlenince ilk 2 yıl düşünmezsin diye, benim hesabıma göre 5 sene sonrası yapıyor elbette herkes eğlenmek mutlu olmak ister misal ben hiçbir zaman çocuk düşünmedim düşünmüyorum, hee imkansızdır ama eşim olur o ister o zaman hayır demem kimseyi o duygudan mahrum etmem yoksa benim özellikle talebim olmaz, belki yaştan dolayıdır biliyorum ki. Gercekten bazı duygu ve düşuncelerde yaşın etkisi çok büyükmüş bak bunu anladım şu an 😅

Kim sadece evli olmak için evlenmek ister ki? Herkes seninle aynı şeyi istiyordur zaten kim evlenip mutsuz olayım der.

Herkes değil işte, doğru insanı bulan evlenince mutlu oluyor, bulamayan mutsuz yani bu bir tercih meselesi. Hadi diyelim sevmedin, yine evlenilir ama bir uyum gerekiyor, kafaların uyuşması gerekiyor ben görücü usulü evliliğe bile yerinde karşı değilim. Gençler kendileri tanışmayı beceremiyorsa aileler yardımcı olur bu başka bir şey. Eskiden zorla görücü varmış, gelinler kocasını gerdek gecesinde ilk defa görürlermiş gerdekten önce yüzünü dahi görmedikleri kişilerle 50-60 sene mutlu evliliği olanlar var. İmkansız mı? Değil.