"Vazgeçmek mi özgürlestirir , yoksa direnen mi özgürdür?

Vazgeçmek bazen zincirleri kırar gibi hissettirir, yüklerini bırakır, içini hafifletir… ama o vazgeçiş gerçekten senin kararınsa özgürlüktür. Yoksa boyun eğiştir. Direnmek ise güçlü durmak gibi görünür ama eğer sadece inatla tutunduğun, seni tüketen bir şeyse o da başka bir esarettir. Özgürlük; ne her şeye tutunmakta, ne de her şeyden kaçmakta… asıl özgürlük, neyi neden yaptığını bilerek seçebilmektir. Bazen vazgeçtiğinde daha çok kendin olursun, bazen de direnerek. Önemli olan neyi neden yaptığının farkında olman… çünkü özgürlük, dışındaki duvarları değil, içindeki korkuları yıkabildiğinde başlar.

Bazen öyle anlar gelir ki, vazgeçmek en büyük özgürlüktür. Elinden geleni yapmışsındır, kalbini koymuşsundur ortaya ama artık kendini tükettiğini fark edersin. O an, “artık yeter” diyebildiğinde, sanki zincirlerinden kurtulmuş gibi hissedersin. Yani evet, bazı vazgeçişler ruhunu hafifletir. Ama bazen de tam tersi olur… Direnmek, dimdik ayakta kalmak özgürleştirir. Herkes bırak derken, sen “ben devam edeceğim” diyorsan, işte o zaman da kendine sadık kalırsın. O direniş, seni sen yapan şey olur. Yani bence özgürlük ne vazgeçmekte ne de direnmekte… Asıl mesele, ne zaman neyi seçmen gerektiğini bilmekte. Çünkü doğru anda vazgeçmek de cesaret ister, sonuna kadar kalmak da.