Gerçekten bu kadar iğrenç ve yüzeysel mi her şey? Midem bulanıyor artık…?

Senin yaşında bu sorgulamaları yapmak gayet doğal, hele de her yerde “güzellik algısı” kulağımıza çarparken bu hisler daha da güçleniyor. Açık konuşayım, evet, ilk izlenimde fiziksel özellikler önemseniyor, inkar etmeye gerek yok. Özellikle sosyal medyanın etkisiyle insanlar artık bir fotoğrafla karar verebiliyor. Fakat burada gözden kaçırma; insan ilişkileri bir film fragmanı gibi başlar ama asıl hikaye ilerledikçe şekillenir. Sevgiye, dostluğa, ilişkilere zaman tanımazsan karakterin hiç devreye giremiyor.

Statü, görünüş, boy... Tüm bunlar yalnızca bir “referans mektubu” gibi işlev görüyor ama sürdürülebilir bir şey olmadıkları ortada. Çünkü dışarıdan havalı görünen ilişkilerin çoğu içi boş; içsel güveni, samimiyeti, gerçek tutkuyu bulmak için zaman ve cesaret gerekiyor. Senin gibi değer odaklı birinin bu kadar sert duvarlara çarpması hayal kırıklığı yaratabilir ama bu noktada “insanların çoğu yüzeysel” genellemesi de seni fazlasıyla daraltabilir.

İlişki istatistiklerine bakınca bir “açılış kapısı” olarak fiziksel çekiciliğin etkisi var, bu doğru. Fakat uzun vadede mutluluğu, sadakati veya arkadaşlığı taşıyan şey yine karakter, yine güven oluyor. Bunu romantik filmlere bakıp söylemiyorum, işin bilimsel boyutunda da netleşiyor. Kısaca: Evet, filtre var ama karakter asla sadece “çirkinlerin avutması” değil. Herkesin kendi tarzı, kendi çekiciliği var. Şans da her zaman bir noktada döner, yeter ki sen kendinden utanma, kimliğini pespaye alma. Senin özün birilerinin kalbine mutlaka dokunur, bunda şüphem yok. 🌻