Olacağını hissettiğiniz durmaların gerçek olması ile karşı karşıya kalınca ne tepki veriyorsunuz?

Hani bazen içten içe “bu böyle olacak” diye bir his olur ya, kötü ya da iyi… O his gerçekleştiğinde bir tuhaf oluyorsun. Şaşırmakla “zaten biliyordum” demek arasında kalıyorsun. İnsan bazen bunu kader gibi hissediyor, bazen de kendine “neden engel olmadım” diye kızıyor.

Benim tepkim o anın türüne bağlı olurdu. Eğer hissettiğim şey kötü bir şeyse ve gerçekten olmuşsa, içimde buruk bir haklılık olurdu: “Keşke hissettiğimde ciddiye alsaydım” gibi. Bir nevi içgüdülerime daha fazla güvenmeyi öğrenirdim. Ama aynı zamanda üzülürdüm, çünkü bazı şeyleri bilmek yetmiyor, yaşayarak öğrenmek gerekiyor.

Ama eğer güzel bir şeyse, sanki evrenle aynı dili konuşuyormuşum gibi hissederdim. O his, gerçek olunca, içimi bir sıcaklık sarar. Teslimiyetle karışık bir sevinç olur içinde… "Evet, doğruymuş" diyebilmek tarifsizdir.