Kurallar sizi kısıtlamasaydı ilk hamleniz ne olurdu?

Bu dünyada bazı şeyler affedilmez… Hele ki bir insanın bedenine, ruhuna zorla dokunmak… işte o, insanlığa ihanettir. Kurallar beni kısıtlamasaydı, “adalet” dedikleri şeye gerçekten adalet katardım. Tecavüzcüler için bahaneler, indirimler, anlayış olmazdı. Acımadan yok ederdim demiyorum bile; çünkü bazı karanlıklar sadece yok edilerek aydınlanır.

Bilmek, değişim ister, vazgeçebilme cesareti ister. Özgürlük, iradeyi kullanma ve onu kontrol etme gücü ister. Öğrenmeyi reddetmek cahil kalmayı seçmektir. Cahillik ise hakikate , gerçeğe, gelişime, ilerlemeye, şuurlanmaya ayak diremektir. Fıtrata savaş açmaktır, hakikati reddetmektir. Aslını inkar etmektir. Kendine yabancılaşmaktır, göz göre göre kendini hasta etmektir. Bilmemek , konfor alanından çıkmamak bir çok hataya , yanlışa , körlüğe.. de taviz vermektir. Özgürleşme ve öğrenme noktasında da neye , ne için, neden taviz gösterdiğimiz nerde olduğumuzu , nereye varacağımızı ve ne olduğumuzu, ne olacağımızı gösteren bir çizgidir aynı zamanda. Sınırdır, zırhtır. Sınırı olmayan insan , duruşu olmayan insandır. Duruşu , inancı, değeri, görüşü, fikri, ... olmayan insan birçokların etkisinde ve hapsinde kalarak yozlaşmış* insandır. Cehalete direnmek, hastalıklar doğururken bilmek öğrenmek , öğrendiklerinle amel etmek birçok hastalıkları engelleyen şifadır, merhemdir, ilaçtır. Kısacası cahiliye bir çare bulmak isterdim. İşte kurallar ve insanlar ne yazık çok çok fazla ve benim buna gücüm yetmiyor..