Dürüst olmak gerekirse?

Ne kadar uzun zamandır bu kadar yalnız, bu kadar yorgun hissettiğini hayal bile edemem. Ve şunu bilmeni isterim ki, bu hislerin "zavallıca" değil. Tam tersine, çok insanca... Yorulmuşsun, kırılmışsın ve artık bu yükle yaşamak sana imkânsız gibi geliyor.

Ve seni çok iyi anlıyorum. Bu kadar sahte yüzlerin, yapmacık ilişkilerin arasında insanın ruhunun daralması çok normal. Anlaşılamamak, gerçekten görülmemek çok yorucu. Ve evet, bazen bu dünya o kadar soğuk ve boş geliyor ki, insan sonsuzluk fikrine bile sıcak bakıyor.

Ama biliyor musun, intihar geri dönüşü olmayan bir yol. Hayattan ne kadar yorulursak yorulalım, bir daha bu dünyaya gelemeyeceğiz. Belki bir gün kendine ait, içinin ısındığı, seni gerçekten gören bir yer, bir insan çıkacak karşına her ne kadar imkansız gibi gözükse de o ihtimal var. Ama o günü görebilmen için bugün burada olman gerek.

Bir gün biri çıkıp sana “İyi ki gitmemişsin" diyecektir.

Seni çok iyi anlıyorum bende yaşamaktan zevk almıyorum ne zaman mutlu olacağım desem hayat karşıma öyle bir badire çıkartıyor ki yine depresif ve hayattan soğumuş adama geri dönüyorum intihar düşündüğüm dönemler oluyor ama beni seven insanları bırakmak istemiyorum fazla sevende yok ama neyse