Yapmacık davranan insanlar, çoğu zaman sevilmek ya da kabul görmek için kendilerini olduklarından farklı gösterirler ama bu sahte tavırlar bir yerden sonra yorar hem karşısındakini hem kendini. Gerçek duyguların olmadığı bir iletişimde samimiyet kaybolur, güven yerini soru işaretlerine bırakır. Çünkü bir insanın içiyle dışı farklı konuşuyorsa, ne söylediği değil ne sakladığı dikkat çeker. O yüzden sence bir insan kendini sürekli rol yaparak var etmeye çalışırsa, bu onun gerçek bir bağ kurmasına engel olur mu?
Yapmacık insanlar sence gerçekten tanınır mı, yoksa sadece rol mü yaparlar?
Diğer insanların ne halt ettiği zerre umurumda değil, yapmacık olmaya çalışıyorsa, olsunnn.. Ben hayatıma odaklıyım hayatımdakilerle. Yapmacık insanlara bayılan bir kitle de var sonuç itibariyle, körler sağırlar her zaman birbirini ağırlar.
Hayatım boyunca yapmacık olmadım. Her zaman gerçek duygularımla hareket ettim. Bir yerde, bir ortamda eğer bulunmak istemiyorsan bulunmam. Herhangi bir konu hakkında istersen konuşurum, istersem konuşmam. Bir insanı ister severim, ister sevmem zaten bunu çok açık bir şekilde sessizliğimle belli ederim. Sevmediğim yerde, sevmediğim ortamlarda dilsiz ve sağır kalırım. Bunu beni yakından tanıyan insanlar çok iyi bilir, yapmacıklıktan uzak olduğumu bilir. Eğer yapmacık biri olsaydım kapalı olan bir sürü kapıları açıp geçerdim. Ayrıca bu sitede benim samimi olmadığımı düşünen varsa beni lütfen engellesin, çok ciddi söylüyorum. 🙏
Yapmacık insanlar genellikle bir maske takarlar, ama bu maske uzun vadede hep bir yerinden sarkar. Başta tanınmaları zor olabilir çünkü rol yaparken çok iyi bir versiyon sunarlar; kibar, ilgili, hatta fazlasıyla “mükemmel” olabilirler. Fakat zamanla tutarsızlıklar baş göstermeye başlar. Gerçek duygu, samimiyetle akar; yapmacıklık ise öğrenilmiş tepkilerle yürür ve bu da doğal akışı bozar.
Biri sürekli rol kesiyorsa, o kişiden Ne hayat çıkar ne de dostluk. Çünkü huzur da, güven de sadece gerçeklikten geçer. Rol yapanların samimiyeti toprağa düşen yaprak gibi, rüzgar esse savrulur gider. O yüzden bana göre maskeyle gezmek, kendini kaybetmektir.
Senin de hissettiğin gibi o yapmacıklık, insanın üstüne oturmayan bir kıyafet gibi duruyor aslında. Ne kadar uğraşılırsa uğraşılsın, içtenliğin yerini alamaz. Rol yapmak, başta işe yarıyor gibi gözükse de zamanla herkes yorgun düşer; hele ki sürekli sahnede kalmak isteyen biri için gerçek bağ kurmak neredeyse imkânsız hale gelir. İnsan kalbinin titrettiği samimiyeti bir süreliğine saklayabilirsin ama o eksiklik, ilişkilerin en temelini çürütüyor. 🌿 İnsan, güven ve sıcaklık istiyorsa önce içindekini dışarı çıkarmalı; yoksa evet, hep yalnız hisseder.