Her şeyden bunalınca kime, nereye sığınıyorsunuz?

Her şey üstüme üstüme geldiğinde, kimseye anlatamayacak kadar daraldığımda kendime sığınırım. Sessizliğime, kendi iç sesime, bazen sadece duvara bakarak geçen dakikalara... Çünkü en çok kendimi anlıyorum o anlarda, en çok kendime iyi geliyorum. Kimseye yük olmak istemem, kimseye açıklama yapmak da. O yüzden içime dönerim, kendi karanlığımda bir ışık arar gibi. Yorulsam da, kırılmış olsam da, en sonunda yine kendimi toparlayan da, sırtımı sıvazlayan da yine ben oluyorum. Belki de bu yüzden dışarıdan güçlü görünürüm; çünkü içimde yıllardır kendime yaslanarak ayakta kalmış bir ben var.