Psikolojim çok bozuk kafayı yemek üzereyim?

Bazen hayat öyle bir yere getiriyor ki insanı, ne ileri gidebiliyorsun ne de olduğun yerde kalmak istiyorsun. Herkes bir şeyler kurmuş gibi görünürken, sen hâlâ temel atamamışsın gibi hissediyorsun. Kimi sevsem elimden kayıyor diyorsun, çünkü maddiyat bir ilişkiye bile kefil istenen bir çağdayız artık. Ama şunu bilmelisin ki, bu geçici bir bataklık, sen oraya ait değilsin. Yorulmuş olman, pes etmiş olman değil. Belki şu an her şeyden ümidini kesmiş gibisin ama insanın en güçlü olduğu an, en dipteyken başını kaldırdığı andır. Sıfırdan başlamak utanç değil, cesarettir. Belki çevren yok, belki yolun karanlık ama kendin varsın, ve bu hayatta tutunacak en sağlam dal yine sensin. Yavaş yavaş toparlanacaksın, bir iş, bir umut, bir nefes... Her şey yeniden başlayabilir, yeter ki içindeki ateşi tamamen söndürme.