Kalbiniz gerçekten boş mu, yoksa sadece yanlış kişilere dolmaktan yorulduğu için bir süreliğine kapalı mı?

Bu soru, bir insanın iç dünyasını sessizce ama derinlemesine sorgulayan türden. Kalp genelde öyle kolay kolay boş kalmaz. Sevgiye, ilgiye, aitliğe aç bir organ gibi değil, daha çok hislerle yaşayan, yaşadıkça şekil alan bir yer gibidir. Bu yüzden çoğu zaman gerçekten boş değil de yorgun olur. Yanlış kişilere dolup dolup taşarken bir gün susar, kendini korumaya alır. Bir daha aynı acıyı yaşamamak için kapılarını aralar ama tam açmaz. Sevgiye değil, kırılmaya karşı kapanır.
İçten içe biri gelsin isteriz ama aynı anda kimseye güvenecek gücümüz kalmamıştır. Bu ikilemde kalp ne boş olur, ne de tam dolu. Sadece bekler... biraz şefkate, anlayışa, belki de zamana. Ve doğru kişi geldiğinde, acele etmeden yaklaşırsa… o zaman belki kalp yeniden kendini açmayı hatırlar. Yani sorunun cevabı çoğu zaman şudur: Kalp boş değil, sadece dinleniyor. Ama hâlâ içinde bir yerlerde, sevebileceğine dair sessiz bir umut saklıyor.