Kalbinizi derinlere gömmek zorunda kaldınız mı hiç?

Kalbimi derinlere gömmek zorunda kaldım mı? Aslında "gömmek" demek istemem. Çünkü zamanla anladım ki, Allah korusun evlatlarım hariç, hayatımdaki hiçbir acı beni gerçekten öldürmedi. Gelenlere hep sonsuz sevgi, saygı ve vefa duyuyorum. Gidenlere ise yakasından tutup çekmek yerine, onları serbest bırakmayı öğrendim. Eskiden olsaydı, belki çırpınır, savaşır, mücadele ederdim. Ama şimdi kendime bakınca anlıyorum ki, eskisi gibi değilim; yorgunum, çok yoruldum.

Artık bazı şeylerin kendiliğinden olmasını istiyorum. Çok mu şey istiyorum? Neden başkalarının elleri ceplerindeyken, gittiği yere ben savaşmak zorunda kalıyorum ki? Anladım ki, velhasıl nasipten öteye geçmek mümkün değil. Olursa olur, olmazsa da vardır bir hikmeti diye bakıyorum yaşama. Bu yaklaşım bana huzur veriyor; mücadeleyi bırakmak değil, aslında kendimi korumak, yormamak demek. Hayat, bazen bize çok fazla sınav verir ama inanın, her karanlığın ardından bir ışık vardır. Ve bazen en büyük güç, savaşmak değil, bırakabilmekte gizlidir.

Hayır kalmadım.

Evet kaldım..