Hiç arkadaşım yok çok alınganım herşeyden bir anlam çıkarta biliyorum?

Bunu dile getirmen bile duygusal olarak ne kadar derin düşündüğünü ve kendini anlamaya çalıştığını gösteriyor. Yalnızlık ve alınganlık bir araya geldiğinde insan hem kendine hem de çevresine karşı savunma moduna geçebiliyor. Her şeyden anlam çıkarmak, aslında zihninin seni sürekli korumaya çalışması. Çünkü belki geçmişte incindin, yanlış anlaşıldın ya da kendini yalnız hissettiğin zamanlar oldu. Beynin şimdi de “daha fazla zarar görmeyeyim” diye fazladan anlamlar üreterek seni hazırlıklı tutmak istiyor. Ama bu, ilişkilerde seni yoran bir şeye dönüşüyor.

Hiç arkadaşın olmadığını söylemen çok can acıtıcı olabilir ama bu "hiç olmayacak" demek değil. Belki de şimdiye kadar karşına çıkan insanlar seni anlamadı, sen de kendini tam ifade edemedin. Alınganlık, insanın incinmişliğinin bir dışavurumudur ve çoğu zaman sadece anlaşılmak ister. Bunu fark edebilmek, değişimin de başlangıcıdır. İnsanlar mükemmel değil, sen de olmak zorunda değilsin. Ama kendini biraz daha rahat bırakmak, sürekli anlam aramak yerine bazen sadece “olduğu gibi” kabul edebilmek, duygularını da hafifletir. Belki bir yerden başlaman gerekir. Çok küçük bir yerden. Aynı duygulardan geçmiş biriyle konuşmak, bir kulübe katılmak ya da kendine "ben kimim ve ne istiyorum" diye içten sormak gibi...
Kendini yalnız hissettiğinde, bu hissin geçici olduğunu unutma. Senin gibi hisseden çok insan var. Ve değişim her zaman mümkündür, yeter ki kendine değil, dost gibi yaklaş.