Yaşınız büyüdükçe, içinizdeki çocuk sizden uzaklaşıyor mu, yoksa daha çok mu sarılıyor size?

🎂 “27 Yaşında İçimden Geçenler” 🎂

Bugün 27 oldum.
Ve kulağıma biraz fazla geliyor bu rakam.
Bir sayıdan fazlası gibi...
Sanki zaman “hadi bakalım” der gibi hafifçe omzuma dokunuyor.

Hüzünlüyüm biraz.
Çünkü yaş almak, sadece takvime işaret koymak değilmiş.
Bazen sessizce vedalaşmak…
Bazen artık dönmeyeceğini bildiğin bir şeyin hayaline içinden “hoşça kal” demekmiş.

27…
Ne tam gençliğin hafifliği, ne de olgunluğun huzuru.
Bir geçit gibi, bir iç yolculuk gibi.
Artık daha çok kendime bakıyorum aynada.
“Bu halimle de güzel miyim?” diye sormadan geçemiyorum.

Yorulduğum yerler var, sustuğum anlar…
Ama hala umut ettiğim şeyler de var.
Bir şarkının ilk notasında gözüm doluyorsa hâlâ,
Demek ki içimdeki o çocuk susmamış.
Demek ki 27 yaşımda bile, içimde hâlâ bir şeyler parlıyor.