Sizce psikologun bu konuda katkısı olabilir mi?

Kuzenimde otizm var zaten. Bizde psikiyatrik hastalıklar genetik. Ama bende ergenlikten sonra ortaya çıktı. Bendeki sosyal çekingenligi daha çok özgüven eksikliğine bağlıyorlar. Bir de otizm olduğunu dusunmuyorum çünkü otizmlilerde zeka geriliği oluyor. Bana zeka testi yaptılar. Bir sorun çıkmadı

Yani ortaokulda gayet başarılıydim. Sonra hiçbir şeye odaklanamaz oldum. Dikkat eksikliğinden çok hata yapıyorum. Enerjisizlik de var. Aslinda bana konulan tanı bipolar bozukluk. Çocukluktan beri de anksiyete bozukluğu vardı ama o antidepresanla büyük oranda iyileşti. Bilmiyorum ben de kendimde tam olarak ne var? Ama normal olmdigimi biliyorum. Bu arada bipolar bozukluk için doktor emin değil. Bir kere doktora gittiğimde acayip hızlı konusuyordum. Hızlı konuşma sorunu da var. Yavaş konuşamıyorum. Yani doktor bipolar dedi ama o da emin olmadigini soyledi. Emin olmadigi tanıya göre tedavi gory

Görüyorum

Ya kuzenimde var ama aynı zamanda da ağır seviyede zihinsel engelli. Konuşamıyor. Zıplamak ve el çırpmaktan başka bir şey yapmıyor. Çok fazla takıntıları var. Yani aklı fikri yerinde değil ama takıntılı. Mesela otobüse binsin diyelim illa her zaman nerede iniyorsa orada inecek , başka yerde inmiyor. Mesela pilavı üstüne sulu bir yemek dökmeden yemiyor. İlla dökülecek. Ama kuzenimle bir değilim ya. Ben hep başarılı bir ogrenciydim. İlkokulda ve ortaokulda. Hocalar filan zekama hep hayrandi. Benim düşüşüm sonradan oldu. Bir de ben çocukken fiziksek olarak sıkıntılı şekilde Dünyaya geldim. Anne karnında oluşmuş bir deformite. O yüzden çocukken bana hep neden böyle olduğumu sorarlar ve benimle çok alay ederlerdi. Ben de gerçekten çok etkilenirdim. Onun etkisiyle özgüven eksikliğim olduğunu ve o yüzden insanlardan çekiniyor olabileceğimi söylüyorlar. Tabi bir de fazla korumacı bir anne elinde büyüdüm. O da var

Ya takıntılı olma durumu var. Geçmişteki şeylere sürekli takılı kalma durumu. İnsanlara çok fazla gözüm dalıyor. Özellikle okul hayatımda bunu sınıfta çok yapardım. Birden birine gözüm dalar öylece kalırdım. İnsanlar da kendilerine bakmamdan rahatsız olup bana sinir olurlardı. Bunun neden olduğunu pek bilmiyorum. Lisede mesela millet beni eziyor ama kendimi onlardan korumaya çalışmıyordum. Mesela benden izinsiz sınıftaki erkekleri arkama koyup fotoğrafımı filan çekiyorlar, benimle dalga geçiyorlardı. Yani depresyonla çok uzun süre mücadele ettim ben. Yani majör depresyon sanıldı ama antidepresanlar beni daha kötü hale getiriyordu. Hipomanideyken doktora gitmiştim. O zaman hızlı konsuyordum ve aksine üzerimde bir enerji vardı. Dışarıda gezmiş sonra da eve gelip temizlik yapmıştım. Hantal olmama rağmen. Bir de depresyondayken ağır intihar düşünceleri ve sürekli uyuma isteği oluyor. Yani benim bipolar olduğumu düşünüyorlar daha çok. Depresyon hayatımı mahvetti çünkü.

Sence neyden?

Otizm olabilir diyorsun yani. Göz dalması için epilepsi olabilir dediler.

Otizm için nasıl bir tedavi oluyor

Öğretmenim ve devam etmedim. Yapamıyorum çünkü. Aslında hiçbir mesleği yapamıyorum

Ya yok. Hayatımı kısıtlayan bir sorun değil. Problem tamamen estetik. Sağ kulagimda var. Şekil bozukluğu. O yüzden biraz dikkat çekiyordum. Benimle çok alay ediyorlardı. Bunun benim psikolojimi bozduğunu ve ruhsal olgunlaşmami engelledigini söylüyorlar. Yani şu an yetişkin oldum. Estetik operasyon geçirdim zaten. O bayağı düzeltti. Eskisi kadar dikkat çekmiyor. Ama işte ruhumda açtığı yaralardan bir türlü kurtulamiyorum. Kusurlu şekilde doğmayı bir türlü kabullenememiştim ve başka bir bedene girmek istiyordum çocukken. Yani otizmi bilmem ama iki psikiyatrist de bipolar olduğunu söylüyor. Bir tanesi kesinlikle diyor. Öbür ki emin değilim ama durum onu gösteriyor diyor. Zaten psikiyatrik rahatsızlıklar öyle tahlille filan anlaşılmıyor

Ya bana ilk anksiyete dediler. Zaten çocukluktan beri stres ve kalp çarpıntısı oluyordu. En sonunda yoğun bir panik atak krizi geçirince mecburen antidepresan ilaca başladım. Onun öncesinde de içmiştim de faydası olmadı. Zedprex var bilirsin. Prozac'ın muadili. Onu veriyorlardi. Ama o da bana dokunuyordu. Hipomani ataklarimi tetikliyordu ve onun dışında başka yan etkileri de olmuştu. Onun yerine Selectra'ya basladim. Gayet memnundum. Selectra hipomani yapmıyordu. Anksiyete sorunlarım geçti. Çünkü önceden kalp çarpıntısından yerimde duramazdim. Kardiyolog baktı. Kalp süper dedi. Ama ona rağmen sürekli çarpıntı oluyordu. Mesela bir insanla tartışayım diyeyim. Hemen çarpıntı oluyordu. O simdi gitti. Selectra azalttı. Sulinex diye bir ilaç var. Efexor'un muadili. Belki duymuşsundur. Noradrenalin reseptörlerine de etki ediyor. Sadece serotonin değil. O tamamen geçirdi. Kalbim şu an çok uslu. Doktor bipolar diyor ama otizm mevzusunu onunla bir konuşacağım. Olmadı yakınımdaki bir rehabilitasyon merkezine gider sorarım. Özel eğitim öğretmeni belki anlar

Ayy sıktım seni galiba kusura bakma. Sadece belki anliyorsun diye bilgilendir beni istedim 😥

Benim de ilgimi çekiyor. Ya benim iletişim problemim aslında yok. Daha çok çekingenlik ve sonradan tanıştigin insanlara güvenememe var. Mesela akrabalarımızın ya da komşularımızın çocuklarıyla gayet güzel arkadaşlıklarım vardı. Beraber gayet güzel oynardık. İlk ve orta okuldaki arkadaşlarımla da birbirimiz 7-8 senedir tanıdığımızdan onlarla da bağım güçlüydü. Yani arkadaş olduğum zaman gerçekten çok güzel arkadaş oluyorum. İşte ama sorandan tanidiklarima karşı bir çekingenlik var. Şu an gerçi kendimi kimseye yakın hissetmiyorum. Sanırım sonradan aldığım yaralar beni tamamen güvensiz yaptı. İşte dediğim gibi. Çekinme durumumu yensem , insanlara karşı olan o korkum geçse gayet güzel arkadaşlıklar kurarım diye düşünüyorum

Beni her içimdekini söyleyen birisi olarak gördükleri için pek sevmiyorlar. Bende var yani. Bosboğazlık, pot kırma, düşünmeden konuşma. Ama sohbet edebiliyorum. Sadece çok konuşkan insanların olduğu ortamlarda ortamı domine eden kişiler oluyor ve ben çok fazla konuşamıyorum. Onun dışında nasıl davranıp nasıl konuşacağımi bilmediğimi söylüyorlar. Bir de zayıflıklarımı belli edip insanlara koz verme. Mesela lisedeyken erkeklere karşı utangaçlığımı onlara belli etmiştim. Onlar da boyle olmamla çok alay ederlerdi. İşte yok sen şu çocuğu seviyorsun , bu çocuğu seviyorsun. Yok bak şu çocuk sana bakıyor gülüyor bilmem ne beni germeye çalışırlardı. Ondan daha kötü bir şey yaptım. Biz lisedeyken psikoloji dersi görüyorduk. Onun konularından biri de psikolojik hastalıklar. Ben de anksiyete var bende dedim. Bunu duyunca sınıfta beni dışladılar. Bir de bir grup vardı erkek sa*lak ve şımarık çocuklardan oluşan. Bana kendi aralarında sayko diye lakap takmışlar. Bana ismim yerine sürekli bu lakapla sesleniyorlardi. Hatta başka sınıfta bir arkadaşları var. Gidip ona da söylemisler. O da koridorda yanımdan geçerken bana sayko diye laf atıyordu. Sonra hocalar kızınca bıraktılar. Ama işte aptallığım yüzünden çoluğun çocuğun maskarasi oldum