Akıl mı, kalp mi Tanrı’ya yaklaştırır?

Bence ikisi de birbirini tamamlar. Akıl olmadan bilemez, sorgulayamayız. Yine inanmayı seçen akıldır. Fakat aklın inandığı her olgu gerçeği yansıtmayabilir. Bu tarz durumlarda kalp işin içine dahil oluyor. Kalpten seve bilirsen zaten aklı başından atabiliyorsun. Ama aklen seversen istesen de kalbe sokamaya biliyorsun bu sevgiyi. Kalpten hissetmem bambaşka bir duygdur. Yine de o duyguyu yaşadığında aklen bu duyguyu pekiştire biliyoruz. Yine aklen o yolda yürümeyi seçmez isek kalbimizde yüreğimizde hissedebileceğimiz bazı duyguları yaşayamayabiliriz. Bazen sen inanılmaz darda hissedersin. İşlerin istediğin gibi gitmeyeceğini elinde bulunan bütün doneleri aklen bir araya getirdiğinde bazı durumların imkansız ve olasılıksız olduğunu görürsen. Ama öyle bir ilahi işaret gelir ki sen bunu dile getiremezsin ama içinde bu müdahelenin ilahi olduğunu hissedersin. Böyle şeyler yaşadığında tanrı ya daha da yakınlaşacaksın. Bir hikaye var bir gün yüzme bilmeyen bir adam gemi ile yolculuk ederken birden denize düşer. O civarda ise bir kayıkçı vardır. Kayıkçılardan biri adamı görür ve onu kayığa almak için yanaşır. Adam kayıkçıya''çok dalga var muhtemelen sende alabora olacaksın ben tanrıya dua ediyorum onun sevgili kuluyum şu ileride ki gemiyi görüyor musun? Bize doğru yanasıyor ona bineriz diyor. Kayıkçı da sen bilirsin deyip uzaklaşıyor. O uzaktan görülen vapur da adamın olduğu tarafa doğru gelmiyor ve adam ölüyor. Diğer tarafta melekler onu sorguya çekerken adam isyan ediyor. Rabbim ben seni çok benimsemiştim neden beni kurtarmadın? Meleklerden birisi de adama ''o kayıkçıyı sana baban mı gönderdi'' diyor. Yani aklen inanmak başka kalben inanıp tevekkül edebilmek çok başkadır. İlla ki peygamber mucizesi beklememek gerekir bazen. Birbirine benzer bu kadar örnekten sonra kısaca diyebilirim ki aklen inanmayı seçersen kalben de gönderilen işaretleri göreceksindir.