Bugün bir yürüyüşte kendinle göz göze gelsen, kendine ne derdin?

Bildiklerine rağmen susman, gördüklerine kör olman ne kadar doğru imiş. Sezgilerinde ne kadar haklı ve fikirlerinin ne kadar doğru olduğunu, çevrene kol kanat gerişini ve kendin dışında herkesi düşünüp kendini harap edişin hiç değişmemiş. Hissiyatının ve aklının hâlâ ne kadar doğru çalıştığını, yanılmak nedir bilmeyen halini hâlâ taşıyorsun. Acıların ve çektiklerin, imtihanların konusunda nasıl da sabırlı hâle gelmişsin. Önceden öldürmek kolay gelir iken bugün kendini öldürmeyi başarmışsın. Ve her şeye rağmen inancına sahipsin.


Yazmaktan geri durduğum lakin her şeyden haberdar olan Habir'in bildikleri var bir de. En önemli en kilit nokta burası lakin her şey dile gelmez, dökülmez. Bazen bilenin yalnızca Vahid olması gerekir.

Kırık dökük yanlarını özenle toplayıp, yeniden bir bütün olmayı başarmışsın, yolun açık olsun. Gözlerindeki ışıltı, içinden geçen fırtınalara rağmen sönmemiş, ne güzel. Kendi sessizliğinde, kalbinin melodisini dinlemeyi öğrenmişsin, işte gerçek huzur budur.