Seni senden başka kim anlıyor?

Herkes bir şeyler sanıyor, tahmin ediyor, yorumluyor ama en derindeki fırtınayı, en sessiz çığlığı bir tek ben duyuyorum. Ne zaman güçlü görünmeye çalışsam, aslında ne kadar yorgun olduğumu sadece ben biliyorum. Gülüşlerimin ardındaki kırgınlıkları, geceleri susarak anlattığım şeyleri... O yüzden bazen aynaya bakmak, en dürüst sohbeti yapmak gibi. Çünkü beni en çok anlayan, aslında benim. Ve belki de bu yüzden en büyük huzur da, kendimle barıştığım anda başlıyor.

"Kimse. Çünkü herkes seni kendi baktığı yerden görüyor, senin içinden değil. Ne hissettiğini bilmeden fikir yürütüyorlar, ne düşündüğünü sormadan yargılıyorlar. Bazen seni en çok sevdiklerini sananlar bile, seni en az anlayanlar oluyor. O yüzden en sonunda hep kendine dönüyorsun, en güvenli yer orası. En çok sen anlıyorsun kendini, çünkü en çok sen canını yaktın, en çok sen toparladın. Ve kimse, seninle senin kadar kalmadı."

Sanırım sadece benim dilimi annem biliyor. Tuhaf bir his herkes ile konuşmak ve anlaşılmak bir insanın başka bir insanı okuması arasında cidden farklı bir seviye var. Rabbim uzun ömürler versin herkesin kıymetlisine.

Kimseye anlatmıyorum o yüzden kimse anlamıyor :)