Neden bize kötü gelen şeylerden uzaklaşmıyoruz ki?

Bize kötü geldiğini bildiğimiz halde uzaklaşamadığımız birçok şey var hayatta. Bazen bir insan, bazen bir alışkanlık, bazen de bir düşünce şekli… Bunu yapamıyor oluşumuzun bence en büyük sebebi nefsimiz. Nefsimiz, alışkanlıkları seviyor; konfor alanından çıkmak istemiyor. Kalbimizle, mantığımızla neyin bize zarar verdiğini bilsek bile, nefsimiz hep “ya düzelirse” ümidiyle tutunmamıza neden oluyor.

Ben de zamanında bana zarar veren insanlardan, ortamdan ya da düşüncelerden uzaklaşmakta çok zorlandım. “Belki değişir, belki düzelir” dedim, ama çoğu zaman o değişim hiç olmadı. Aksine daha çok yıprandım. Sonunda anladım ki; kendimi korumak için nefsimi dizginlemem gerekiyor. “Kendine en büyük kötülüğü yapan sensin” sözünü o zaman daha iyi kavradım. Çünkü insan, kendi kararlarıyla ya yaralarını sarıyor ya da daha derin yaralar açıyor.

Kötü gelen şeyden uzaklaşmak, bir kayıp değil; aslında bir kazanç. Ruh sağlığını korumak, huzuru seçmek, kendine sahip çıkmak… Bunların hepsi cesaret ister ama sonunda çok iyi hissettirir.

Öyle olsaydı hayatın tadı olur muydu bak mesela ben depresif biriyim diğer insanlara nazaran bazen markete gitmek bile zor benim için ama kendimi bulmamda kim olduğuma kim olmak istediğime ne için yaşamak istediğime kısaca beni ben yapan bir çok şeye karar vermemde depresyonun payı büyük zorlu bir sürecin içindesin ama bunun kalıcı olmadığını bir süreç olduğunu ve sonunda daha iyi bir sen olacağına hiç şüphen olmasın Güzelim 🌹