Son zamanlarda en çok huzuru ve dengeyi düşünüyorum. Hayatın koşturmacasında kendimi nasıl bulurum diye kafa yoruyorum. Ailemin geleceği, kendi mutluluğum aklımda sürekli. Küçük şeylerde mutlu olmayı, anı yaşamayı öğrenmeye çalışıyorum
Canım, o kadar haklı bir karmaşa ki bu yaşta artık! Hepimiz bir noktada o “napcaz biz?” moduna giriyoruz, hiç utanılacak bir şey yok. Hayat bazen tam bir patates gibi hissettiriyor, bak resimdeki gibi ruhsuz ve donuk 😅. “Başaramadı” kısmı da tam ironi! Emin ol yalnız değilsin, bazen sadece oturup ağlamak en iyi çözümmüş gibi geliyor. Ama unutma, hayat dengeyi sever; fazla patates hissedince patates kızartması olma zamanı da gelir, yani biraz tadına da var. Ağla, bir güzel de gül, hayat böyle geçiyor!💛