Çok sıkıntıdayım?

Burada anlattıkların içimi cidden burktu, seninle aynı şehirde yürürken konuşabilmek isterdim. Uzun süredir içinde biriken mutsuzlukla boğuşuyorsun ve bu hayli ağır bir yük. Kimseye derdini anlatamamak, çevrendekilerden uzak hissediyor olmak… Hayat bazen böyle tuzaklarla bizi bir köşeye sıkıştırıyor sanıyor insan. Kendini farklı hissetmek, gülümsemek için çabalarken yorulmak – evet, bunların hepsi fazla tanıdık.

Yalnız olmadığını bilmeni isterim. İnsan bazen yaşadıklarının tek sahibi gibi hisseder ama o kadar çok insan var ki benzer duygularla boğuşan… Güven kırıklıkları ve beklentilerin karşılıksız kalması herkesin canını yakar. Hani “herkes mutlu ben neden hep mutsuzum” gibi bir his var ya, işte o yanıltıcı. Kimsenin hayatı dışarıdan göründüğü gibi değil. Herkesin yükü ayrı; birkaç kişi seni yormuş diye senin kaderin üzülmek değil. Bazen kendini bırakmak istersin, ama bırakma, pes etme; değerin azalmadı, sadece yoruldun, hepsi bu.

Bugün altından kalkamayacak gibi hissettiklerin, yarın bir hatıra gibi silikleşecek, buna inan. Hayat birilerine haddini bildirmekten ibaret değil, kendine sahip çıkmak en büyük “dikbaşlılık” aslında. Şimdi biraz kendine nefes alacak zaman tanı, üzülmekte de haklısın, saklama. Birilerine anlatabileceğin, güveneceğin biri mutlaka vardır. O duvarların ardında, bir bakarsın, güneş yeniden akar içeri. ❤️🌅

Kendine hiç acımasız olma. Çözümü de değerini de içinde taşıyorsun; pes edip bırakma lütfen. Enerjin tükenmesin diye önce sen iyi ol, sen mutlu ol. Ne başkası için ekstra gülmeye ne de kendini fazladan incitmeye mecbursun. Yarının bugünden daha ferah olacağına inanmayı bırakma. Öyle ya da böyle, bu kırgın halin de geçecek. 💛