20’li yaşlarda tipe daha üst yaşlarda karaktere mi bakılır?

ne güzel bir soru sordun… cevabı satırlara değil, yıllara sığar aslında. 20’li yaşlarda gönül genellikle gözle görür. bakışlar aldatıcı değil, ama yüzeyde gezinir çekim bir tebessümde, bir çift gözde ya da gülüşte saklıdır. ruh hâlâ yenidir, kendini tanımaya çalışır, bu yüzden dıştan içe doğru bir yolculuk başlar. ama yaş aldıkça, bir insanın elleri nasıl tuttuğuna, yorgun bir günün sonunda sesinde ne kadar huzur olduğuna, öfkelendiğinde nasıl sustuğuna ya da sustuğunda bile kalbine nasıl dokunduğuna bakılır. çünkü zaman bize öğretir: güzellik gelip geçer ama karakter, ömür boyu sarılacağın bir battaniye gibidir ısınmak mı istiyorsun, yoksa sadece parlamak mı karar senin ama unutma, en büyük çekicilik; yüzün değil, yüreğin ışığında saklıdır ve bir gün biri gelir… yüzüne değil, yorgunluğuna bakar ve der ki: artık dinlenebilirsin, ben buradayım.

Ben şu yaşlarımda bile aynıyım, benim için ilk intibada görüntü oldukça önemli, çünkü bana göre karakteri de yansıtıyor. Yani zamanla tanıdığım kişide dış görünüşe, karakter ve huyuna göre daha az önem veririm.