Öznenin içindeki ötekiyle sürekli bir çatışma halinde olması, bireysel benliğin süreksizliğine mi işaret eder?

İnsan kendisiyle hep savaş halinde
çoğu zaman en büyük düşmanımız yine biziz
İçsel çatışmalar aslında ruhumuzun ne kadar çok katmanlı olduğunu gösteriyor
Bir soğanın kabukları gibi
Öteki benlik zaten bastırılmış yönlerimiz
Maskeli taraflarımız
Bazen dönüşüm yolu krizlerden geçer
Bu yüzden her dönüşüm her uyanış sancılıdr
Kendine sor
Kendini sabote ediyor musun?
Duygularını bastırıyor musun?
Yoksa yüzeye çıkmasına izin mi veriyorsun?
İç konuşman nasl iç sesin negatif mi?
İçindeki çocuk ne alemde hayata küskün mü kırgın mı?
Sürekli kendini yargılayan insanlar
Hayatta kendini başarısız yetersiz hisseden insanlardır
İşte o savaş buradan doğar kendi eksikliklerinden
Dış dünyan rahatsa iç savaşın kendiliğinden biter
Dış dünyan kaossa iç dünyan berbat hislerle dolu demektir
Dış dünya iç dünyanın bir yansımasıdr
İçindeki seslerle kavga etmek yerine onu dinle
İçimdeki sesi duyuyorum içimdeki gölgeler ışığa dönüşebilir gibi telkinler yap

Evet, öznenin içindeki ötekiyle çatışması, benliğin sabit değil, parçalı ve değişken olduğunu gösterir. Bu da bireysel benliğin süreksizliğine işaret eder.
Çünkü bu durum, benliğin sabit, tutarlı ve yekpare bir yapı olmadığını; aksine çok katmanlı, parçalı ve zaman zaman çelişkili bir yapı taşıdığını gösterir. Nietzsche, benliği sabit bir öz değil, birçok dürtü ve “istenç” arasında bir savaş alanı olarak tanımlar. Bu da süreksiz, akışkan bir benlik anlayışına işaret eder. Lacan’ın kuramında özne zaten "bölünmüş bir varlık"tır. "Ben" dediğimiz şey, dilin içinde kurulan ve sürekli bir "başkası"yla (diğerlerinin beklentileri, toplumsal normlar, süperego, vs.) etkileşim içinde oluşan bir yapıdır. İçsel çatışma, bu bölünmüşlüğün kaçınılmaz sonucudur.