Tam olarak niye böyleyim?

Kısaca kendimden bahsedeyim. Ben kendi halinde yaşayan, yalnızlığı çok seven, fırsat bulduğumda çevremdeki baraj, ve orman ve göllere kamp atan biriyim. Doğayı çok seviyorum, yalnızlığı seviyorum ve uzun zamandan beri yalnız yaşıyorum.

Ama hepimizin bildiği ve zaman zaman hissettiğimiz o sevgi ihtiyacı oluyor. İşim yapı mühendisliği üzerine ve çalışma ortamlarımızda 1 veya 2 isg ve ya mimar dışında karşı cinste bulunmuyor. Doğal olarak öyle gece hayatı vs de olmayınca bazen sanal ortamlardan insanlarla tanışıyorum.

Bu arada iyi bir yazarım. Modum yerinde olduğunda kelimelere raks ettiririm. Ekşide 'de bilinen bir yazarım (Hoş ne kadar troll bir karakteri yönetsem de) Neyse konuyu özetlersem artık;

Tanışmak için kadın yazarlar iletişim kurduğu zaman da aslında yalnızlığın doğru bir karar olduğu kanısına geri dönüş yapıyorum. Sanki 1 gün öncesinde o oltaya, yem takıp atan ben değilmişim gibi. Bakıyorum hep aynı sohbetler, hep aynı tanışma evreleri ya ghostluyorum veya negatif bir cevapla direkt soğutuyorum bile bile.

Sizce bunu altında yatan şey sizce ne olabilir? Beni karanlık güçler ele geçirmiş olabilir mi?