Sosyal biri misiniz yoksa asosyal biri mi?

Kendi beceriksizliğim ne alaka ya? Dışarı çıkıp gezmekten kastım elbette gece hayatı değil. Normal dışarı çıkıp gezmekten bahsediyorum. Bir gün çıksam ikinci gün gözlerine batıyorum laf yapıyorlar. Ayrıca şehir dışına çıkıp gezmekte ne var Allah aşkına? sacmalamışsın. 15-16 yaşımdayken izin vermemelerini daha o yaştaki aklımla anlayıp hak veriyordum fakat yaşım neredeyse 22 olacak. Şehir dışına çıkıp gezince ne oluyor söylesene bi? Abartılı makyaj sana göre berbat olabilir ben makyajı seviyorum kardeşim abartıyı seviyorum belki sizene? Ayrıca çok küçük yaşta 9 yaşımda çevremdeki herkes kapalı olduğu için hiçbir şey bilmeden özenerek kapandım. Sonradan acilmak istedim nefsime ağır geldi ama açılamadım. Çocukluğumda hep saçları açık rüzgarda uçuşan kızlara özendim. Hep kendimi kadın gibi hissettim. Doğru düzgün çocukluğumu yaşayamadım. Oje sürmek istedim süremedim, istediğim kıyafeti giymek istedim giyemedim, saçlarımı boyamak istedim boyayamadim. Bütün bunlar benim içimde ukde olarak kalmışken hiç tanımadığın birine böyle yaftalar yapıştıramazsin

Kusura bakma seni pohpohlayacak değilim. Bazen aileye de hak vermek gerek. Sen kaç yaşında olursan ol aile çocuklarını uzaklara göndermez. Elbetteki şehir dışına gitmekte bir sakınca yok ama o şehir dışında başına binbir türlü olay gerekebilir, ve bunu ailen senin yerine düşünüyor. Sen de ilerde çocuklarını sağ sola salamayacaksın emin ol. Ve artık her şeyin geçip gittiğini kafana sokmalısın. Ben 15 yaşındayken mini eteklere özenirdim, makyaja özenirdim, erkek arkadaşlara özenirdim. Şimdi 19 oldun, nerede ne yapacağımı, nasıl giyineceğimi, nerede nasıl davranacağımı biliyorum. Neyin yanlış neyin doğru olduğunu anlayacak, ve ailen bakış açısından bakacak durumdayım. Kafama sok, ergenliğin geri gelmeyecek, 15-16 yaşların geri gelmeyecek, neye heveslendiysen, gençlik hatalarını o yaşta yapacaktın. Ailene yalanları o yaşta söyleyecektin, yanlış kişilerle o yaşta muhatap olacaktın, belki evden kaçıp öyle gezip tozacaktın. Ama artık çok geç yani şu an genç bir yetişkin oldun, içinde ukde kalan şeylere değil gerçekten senin için en iyi olacak şeylere odaklan

Senin kafan sadece istediğin kısımları algılıyor sanırım. Soruyu ne diye açmışım bak tekrardan. Su an baskıcı değillermiş de önceden baskıcı olduklarına kızıyormuşum gibi algı yaratmışsın kendi kendine. Ve elbette çocukluğumu yaşayamamış olmama takılacağım sen kendini bastırmış ve kabullenmiş olabilirsin ama ben zaten çocukluğumu harcadım gençliğimide harcamak istemediğim için bastıramam kendimi senin gibi. Ayrıca şehir dışına çıkınca bir şey olabilir diyorsun, olduğum şehirde başıman bir şey gelmeyeceği ne malum, ailem bunun garantisini verebilir mi bana? Bir insan evden çıkmadan sosyalleşmeden, insanları tanımadan kendini savunmayı nasıl öğrenecek. Senin benim gibiler baskı göre göre kendimizi insanlara karşı nasil savunmamız gerektiğini bile bilmiyoruz iki kelimeyi bir araya getiremiyoruz. Yüzümüze gülen herkesi iyi niyetli sanıyoruz. Eminim ki inkar edeceksin bu durumu ama baskıcı bir ailede büyüyen hiçbir çocuk uyanık ve isini bilen biri olmaz tam tersi ozguvensiz olur. Her neyse sana burada destanda anlatsam anlamazsın

Baskıcı aileye bir süre sonra hal veriyor insan sana anlatmaya çalıştığım bu. Sen haşa gençlik heveslerindesin. Bir insan 15 yaşında ve 22 yaşında aynı şeylere heveslenmiyor, aynı istekleri olmuyor, aynı bakış açısına sahip olmuyor. Sen eskide takılı kaldın ve böyle eskide takılı kaldığın sürece her gününü boşa geçirmiş olacaksın. Şehir dışında başına bir iş gelmesiyle oturduğun yerde başına bir iş gelmesi aynı değil yanı başında ailen olmayacak. Sen mental olarak büyüyememişsin hala. Gözünü açınca da bu yıllarına ağlarsın.