Enerjinizi sömüren insanlara karşı nasıl tavır alırsınız?

Sana çok net söyleyeyim, ben enerjimi sömüren insanlara artık hiç tahammül etmiyorum. Eskiden çok idare ederdim, "yazık, belki toparlar, belki geçicidir" diye düşünürdüm ama sonra fark ettim ki, insan kendi enerjisini korumazsa hiçbir şeyin tadı kalmıyor. Hele böyle bütün gün uyuyan, hayatla bağı kopuk, sürekli karamsar ya da sıkıcı olan tipler… resmen bulaşıcı bir yorgunluk yayıyorlar. İnsanın hevesini kırıyorlar.

Ben artık şöyle yapıyorum; önce mesafemi koyuyorum. İlla kavga etmeye, kötü olmaya gerek yok. Sınırımı belli ediyorum. Fazla muhattap olmuyorum, lafı uzatmıyorum. Çünkü onların bu ağır, durağan enerjisini taşıyacak lüksüm yok. Hayat zaten zor; bir de başkasının ağırlığını sırtlanacak halim hiç yok.
Kendimi iyi hissetmediğim ortamları hızlıca terk ediyorum. Vicdan yapmadan. Çünkü kendimi korumak kimseye ihanet etmek değil. Kimseyi kurtarma görevimiz yok. Hele ki kendi yaşam enerjimizi tüketme pahasına asla yok.

Bazen bu tarz insanlar da "neden uzaklaştın" gibi şeyler sorabiliyor. O zaman da açıkça ama nazikçe "kendimi korumam gerekiyordu" diyorum. Fazla açıklama yapmıyorum. Kendi hayatımda hafiflik istiyorum, yük değil.

Enerjimi sömüren insanlarla muhatap olmamaya çalışırım , yapabiliyorsam hayatımdan çıkartırım yapamıyorsam da kendimden olabildiğince uzak tutmaya çalışırım