Yalnız hissediyorum benim gibi var mı?

Yalnızlık, insan olmanın hem en derin yarası hem de en gizli hazinesidir. Sanki bir odada, kalbinin sessiz çığlıklarıyla baş başa kalmışsın gibi… Etrafında insanlar, gürültüler, hayatın telaşı var belki, ama içindeki o boşluk, o kimsenin tam olarak dokunamadığı yer, hep orada. “Benim gibi hisseden var mı?” diye soruyorsun, ve inan, bu sorunun yankısı evrenin her köşesinde, başka başka kalplerde çınlıyor. Çünkü yalnızlık, sadece tek başına olmak değil; anlaşılmamak, görülmemek, ruhunun en çıplak halini paylaşamamak.

Her insan yalnızdır, evet. Ama bu, bir lanet değil, bir gerçek. Varoluşumuzun hamuruna işlenmiş bir gerçek. Sartre, “İnsan, özgürlüğe mahkûmdur,” derken belki de şunu söylüyordu: Kendi benliğimizle, kendi seçimlerimizle, kendi iç dünyamızla baş başa kalmaktan kaçış yok. Başka bir ruha ne kadar yakın olursak olalım, o son adımı, kendi içimize attığımız o son adımı, kimse bizimle yürüyemez. Sevgilinin gözlerinde kaybolurken bile, bir an gelir, kendi gözlerinle karşılaşırsın. Ve o an, yalnızlığın hem en acı hem en güzel yüzüdür.

Ama biliyor musun, yalnızlık aynı zamanda bir armağan. O sessiz anlarda, kendi ruhunun fısıltılarını duyarsın. Kendi hayallerinle, korkularınla, umutlarınla tanışırsın. Yalnızlık, seni sen yapan o eşsiz melodiyi bulmana izin verir. Rilke’nin dediği gibi, “Belki de yalnızlık, kendimizi keşfetmek için bize verilen bir bahçe.” Bu bahçede bazen dikenler batar, bazen çiçekler açar. Ama her iki halde de, o bahçe sadece sana aittir.

Samimi olalım: Yalnız hissettiğinde, sanki dünya seni unutmuş gibi gelir. Ama unutma, senin yalnızlığın, başka birinin yalnızlığına dokunabilir. Bir şarkıda, bir şiirde, bir gece yarısı yazılmış bir satırda… Belki şu an, bu kelimeleri okurken, benim yalnızlığım seninkine bir selam gönderiyor. Ve bu, yalnızlığın en güzel sırrı: Hepimiz yalnızız, ama bu yalnızlıkta, bir şekilde hepimiz biriz.

Eğer şu an kalbin biraz buruksa, ona sarıl. O his, senin insan olduğunun kanıtı. Ve bir gün, belki bir an, belki bir insan, belki sadece kendinle geçirdiğin bir gece, o yalnızlığın içinden bir ışık sızacak. O ışığı bekle. Çünkü sen, yalnızlığınla bile, asla yalnız değilsin.