Bir insanı tamamen tanımak mı daha ürkütücüdür, tamamen kaybetmek mi?

C/ hiçbiri

Bazen insan çok sevdiğinden uzak durmak zorunda kalır , çikolatayı sevip ama alerjin olması gibi.

Her an her dakika her saniye ve salise gözlerin onun üstündedir , sürekli onu merak edersin aklın ondadır , sürekli onun olduğu hayaller kurarsın , sürekli ruhunu , varlığını hissetmeye çalışırsın , aşkından geberiyorsundur ama o senden kaçıyordur , her anı onunla geçirmek istiyorsundur ama mesaj atmaya korkuyorsundur tepki gösterebilir diye , aldığın her nefeste gözleri canlanıyordur gözlerinde ama bakmaya korkarsın , varlığı ruhunu beslerken yokluğu kalbini acıtıyordur , kalbin onun için atıyordur ama o yanında yoktur , onun kalbine sahip olduğunu biliyorsundur ama dokunamiyorsundur , hastadır ama senden gelecek şifayı reddediyordur , kendi haliyle düzeltmeye çalışıyordur. Kim bilir Belkide hakkında kötü şeyler düşünüyordur Buda belki en acısıdır , Belkide kavuştuğunda böyle bir aşkı beslediğini ama onun beslemediğini öğreneceksin hayallerin yıkılacak , nefesin daralacak , gözlerin seyirecek , Belkide herseyden bir anda vazgeçip ölmek için delilikler yapacaksın, ama günün sonunda hep aynı cümleyi söyleyeceksin. Varlığına da yokluğuna da aşığım. Kisaca o benimle veya bensiz iyi olsun, zaten ben onun varlığında da yokluğunda da rüyadayım dersin

tamamen tanımak, zaten %90 ihtimalle kaybetmek anlamına geliyor.. Tanıdığımız, beklediğimiz, umduğumuz, istediğimiz gibi olan/kalan insan sayısı çok az..