Kalpsiz olmak bir seçenek mi yoksa mecburiyet mi?

Ben hep çift taraflı bakarım. Ve kalpsiz olmanın seçenek olduğunu düşünüyorum. Ne yaşarsan yaşa o kalp isterse minnoş olabilir (:(:

Bence kalpsiz olmak bir seçenek değil, zamanla oluşan bir mecburiyet. Kimse doğuştan duygusuz değil. Ben de eskiden her şeye daha duygusal yaklaşırdım. Fakat yaşadığım hayal kırıklıkları, değer verdiğim insanların vefasızlığı beni ister istemez değiştirdi. Bir noktadan sonra insan, kırılmamak için duvarlar örmeyi öğreniyor. Bunu seçmiş gibi görünsem de aslında koruma içgüdüsüyle gelişti. İçimde hâlâ hissetmek isteyen bir taraf var ama onu bastırmak, artık kendimi daha az incitmenin bir yolu oldu. Yani, kalpsizlik bazen bir savunmadır.