Hayattan Beklentileri "Elektrik, İnternet" Birde Kendisini Yaşamsal İhtiyaçlarını karşılayacak... Sizce Bu Bir Sorun mu?

Birincisi ailenin suçu var ve rahat yetiştirmişler. Şimdi ki alilelerde usnu görüyorum. Az çok eğitimci olduğum için söylüyorum bunu da. Biz görmedik çocuk görsün ve rahat yetişsin. Sonra al sana bu. Biraz çalışmaya ve ev işlerine itin küçük yaşta. Zorluğu görsünler ki anne ve babanın kazancının değerini anlasınlar. Bize ailemiz git çalış demedi ki. Bize olmadığı için veremedi ve biz bunu gördük çocuk yaşta. Bunu herkese söylüyorum eğitirken ilk eğitim sizden tanı aileden başlar. Şimdi bu çocuk üniversite hayatı korona da geçti ve bir şey öğrenemedi. Bölümünde bile kendine güveni yoktur. Buna soracağın sorular bellidir ne istiyorsun ve bunun için neler yapıyorsun?

Şimdi onsekiz yaşından sonra insanlara bazı şeyleri öğretmek için uzun Sabra gerek yok. Onlara gerçeği göstermek lazım. İncinmelerine rağmen bunu anlatacaksınız eğer anlamıyorlarsa.

En son otuz iki yaşında bir şey anlattım birine ve anlamadı iki hafta. Bu kez anlayacağı dilden anlattım. Bir ay sonra baktım kuzu gibi işlerini yapmaya başlamış. Tabi bazıları da hiç anlamaz onlar için o yaştan sonra pek bir şey kalmamıştır. Sadece yıllar sonra kafasını taşa vururken gördüğünüzde bunları zamanında anlattık diyeceksiniz.

Bana Japonya'da yayılan toplumsal bir sorunu hatırlattı. Evden çıkamayan, internet bağımlısı insanlar! Sanırım aile aşırı korumacı ve çocuklarının kölesi olmuş durumda. Bana bir hadisi hatırlattı "gün gelecek kadınlar efendilerini doğuracak!" Sanırım tam da bunu ifade ediyor. Maalesef bu çağda çocuklarından korkan ebeveynler çok fazla! Bu arkadaşımız kanımca başka bir ülkede yaşamayı çok istiyor ama yaşayacağı o başka ülke de, bu ülkeden daha çok çalışmak zorunda kalmaktan korkuyor. Büyük ihtimalle ateist ya da deist konfor alanından çıkmak onun için büyük bir sorun, çok arkadaşı var ama hepsi de internetten, büyük ihtimalle gece kuşu, gündüz uykucu. Evet bu büyük bir sorun, ben buna bireyselleşen toplum bağımlılığı diyorum (şimdi aklıma geldi, yarın unuturum.🙂). maalesef evlatlarımızı sanal alemin eğitmesine izin verdiğimiz sürece, maddi olarak her türlü besleyip, mücerret olarak aç bıraktığımız sürece; "aman sussun uğraşamam al tamam, al git ne yapacaksan yap", "ne yemek istersin yavrum" , "tamam kızma evladım özür dilerim" gibi kelimeler ile hkimiyeti eline verdiğimiz müddetçe, gerçekliklerini yitirip, sanal ve çok uyararı olan, franksiyonasyon yani kısa videolarla, tüm asasının yani duyguöarını yaşama bonbardımınıyla kesirleme hipnozu altında, çocukkluğuna hapis gençlere sahip olacağız. Çağ açıp kapayan adsmların, Çanakkale ve kurtuluş savaşı gibi büyük mücadeleler veren yarı yaşında ki adamlardan daha çocuk, kendi anne babasının efendisi olmaktan ileri gidemeyen insanların çağına geldik maalesef.

Bence bu bir sorun değil, aksine oldukça doğal bir beklenti. Hayat zaten fazlasıyla karmaşık; insanın temel ihtiyaçlarını karşılayıp huzurlu yaşamak istemesi kadar insani bir şey olamaz. Ben de bir dönem her şeyden bunalıp sadece internetim olsun, elektriğim aksamasın, bir de karnım doysun yeter demiştim. O sade hayat, bana gerçek mutluluğun aşırı hedeflerde değil, basit ama değerli şeylerde saklı olduğunu gösterdi. Hayatın yükünü hafifletmek, beklentileri azaltarak daha huzurlu bir yaşam sürmek bence bir erdemdir. Bu bakış açısını önemsiyorum.