En mutlu olduğunuz anda hevesinizi kıran insanlar var mı?

Ya evet böyle insanlara karşı karşıya kalıyorum ya da en basite sohbet ettiğim tanıdığım insanlarla bile sohbet ederken bir anda bir bakıyorum bir laf kullanıyor hevesim kırılıyor gibi oluyor. Ama sonradan düşünüyorum ki bu hayat benim hayatım insanlar benim hevesimi hiçbir şekilde kıramaz sen de bir şey yapmak istiyorsan ebesinin kırılmasını hiçbir zaman neden olma

doksanların çocukları bilir. annelerimiz acıktığımızda domates ekmek, salçalı ekmek yapardı. çocukken ayrıca tek derdimiz oyun ya da oyuncaklardı. bu mutou olmaya yetiyordu. büyüyen gençler önce kendini internetin içinde buldu. ardından ilk zehirlenmeyi orada yaşadı. sonrasında kapitalizmin sınırsız hazzının olduğunu fark ettiler. her şeye sahip olma duygusu aşılandı. ve paraya ulaşmak için her yol mübah oldu. sizleri sistemin askeri gibi yetiştirip çok azını verdiler. çoğuna ulaşmak içinse ya daha fazla çalışmak ya da yasa dışı paraya ulaşmanız gerekti. ama hiçbir şekilde mutlu olamadınız. çünkü insan nefsinin sınırı yoktur. kendinizi durduramayıp mutluluğu başka yerde aramadığınız sürece bu değişmeyecek.

Sana kendini önemli, güzel hissettirecek, seni tatlı bir şekilde şımartacak, hak ettiğin tavrı gösterecek, el üstünde tutacak, sana kendi değerini hatırlatacak birini bulman lazım... aksiyle asla yetinmemen, bunu bulana kadar onurlu bir yalnızlığı seçmen lazım. Bu kadar



ne yaparsan yap, seni kıran şeye geri dönme.
o acıyı tanıyorsun, o hayal kırıklığını hissettin. kendini yeniden aynı döngüye mahkum etme. bazı kapılar kapanır çünkü geride daha iyi bir şey yoktur. ilerlemek, cesaret ister ama unutma: iyileşmek daima bir geri dönüşten daha değerlidir.