İnsanlardaki bu kalleşlik merakı nedir ya? Kime güvenip dayansan senin üstüne yıkılıyorlar?

Vallahi bazen insan düşünmeden edemiyor; bu kalleşlik merakı nereden geliyor? Ne zaman birine kalbini açsan, ne zaman "Bu sefer sağlam biri" desen, en zayıf anında seni orada bırakıyor. Ben de çok güvenip, çok yanıldım. Sırtımı dayadığım insanlar birer birer yıkıldı üzerime. Meğer dostluk, sadakat herkesin harcı değilmiş. Herkes çıkarınca güzel, ama zor günde etraf bomboş. O yüzden artık kimseye tam yaslanmıyorum. Güvendiğim tek omuz kendiminki oldu. Belki acı, ama en azından hayal kırıklığı yok. Bunu öğrenmek zor ama gerçek.

Merhamrtsiz sevgisiz bencil bir toplumuz çok doğal herkes çok kötü olduğu için bize iyi plana da biz kötü olup kendimizce eşitlik sağlıyoruz bunun başka bir açıklaması olamaz okadar benciliz ki k ndimizden başka hiçbir şeye tahammülümüz yok hayvana doğal herşeye dusmaniz