Özlediği zaman insan neden saçmalar ve delirir?

Çünkü özlemek, sadece bir duygudan ibaret değil; beyni, kalbi, hatta bedeni ele geçiren bir hasret hali. Ve bu hasret, bazen insanı en mantıksız hâline sürükler. Bir şeyi ya da birini çok özlediğinde, beynin rasyonel kısmı ("mantıklı düşünme" kısmı) arka plana itilir, çünkü özlem dediğin şey duyguların merkezinden yani limbik sistemden gelir. O da çoğu zaman "mantıktan" değil, hislerden konuşur.

Özlediğin kişiyle ilgili her şey aklına üşüşür; konuşmadığı her dakika, söylediği her kelime, sustuğu her bakış… Her biri beyninde yankı yapmaya başlar. İşte bu yüzden insan "delirir gibi" olur. Normalde yazmayacağı mesajı yazar, yapmayacağı şeyi yapar, hatta kendine bile garip gelen şeyler düşünür.

Bazen bu his öyle yoğunlaşır ki, insan içindeki çocuğu kontrol edemez. Sevgiye aç, onunla konuşmak isteyen, sarılmak isteyen o çocuk... saçmalar çünkü anlamaya değil, hissetmeye çalışır.

Ve evet, insan özlediğinde bazen küçük düşmeyi bile göze alır. Çünkü karşılığını görmek ister. Bir ses, bir bakış, bir “ben de seni özledim” cümlesi… O zaman rahatlar, içi huzura erer.

Özlem = duyguların fırtınası. O yüzden insan saçmalar. Ama bunda yalnız değilsin, bu hâli hemen herkes yaşar. Deli gibi özlemek de insanca, saçmalamak da. Önemli olan, kendini yargılamadan bu duygudan geçebilmek.