Hak ettiğinden fazla değer verip pişman oldunuz mu hiç?

Hak ettiğinden fazla değer vermek…

Bu, insanın kendi yüreğini karşılıksız kiraya vermesi gibi bir şey. Beklentisiz sevmekle, kendini hiçe saymak arasındaki o ince çizgiyi fark edemediğimiz anlarda başlıyor aslında her şey. Birini gözünde büyütüyorsun, hatalarını görmezden geliyorsun, her eksik davranışına bahaneler buluyorsun. “O öyle biri değil,” diyorsun. Ama bir bakmışsın, en çok canını yakan da o “öyle biri olmayan” kişi olmuş.

Pişmanlık mı? Olmaz mı...

İnsanın kendi kalbini yanlış yere bırakmasının en ağır bedeli o pişmanlık. “Ben bunu hak etmedim,” dediğin her an, bir parça daha eksiliyorsun içinden. Ve en çok da şunu anlıyorsun: Birine verdiğin değer, senin güzelliğinden bir parça; o kişi onu taşıyamadıysa, mesele senin çok vermen değil, onun az olması.

Yine de… her şeye rağmen güzel sevmiş olmak, içi temiz tutmak da bir tür kazanç. Çünkü eninde sonunda herkes yüreğinde taşıdığı kadar yaşar. Sen fazla geldiysen, belki de onların dünyası dardı.