Ruh güdün/ ana kulvarına göre en büyük korkun ne?

Eğer ruh güdüm “anlam arayışı, derin bağlılık ve içsel bütünlük” etrafında şekilleniyorsa, en büyük korkum bu eksende kendi özümden uzaklaşmak olurdu. Günlük hayatın koşuşturması, beklentiler, dış dünyanın gürültüsü içinde kendi iç sesimi duyamamak... Ne için yaşadığımı unutmak. Bir şeyleri yapıyor olmak ama neden yaptığımı bilmiyor olmak. Sadece görevleri yerine getirip, “yaşıyormuş gibi” yapmak. Bu, benim için bir tür içsel kayboluş olurdu. Bir diğer korkum da bağ kuramamak olurdu. İnsanlarla, doğayla ya da kendimle samimi ve gerçek bağlar kuramamak. Maskelerin ardında yaşamak zorunda kalmak, derinlikli ilişkiler yerine yüzeysel temaslarla yetinmek. Ruhun beslendiği yer, bağ kurduğu yerdir çünkü. Orası kurursa, içsel çölleşme başlar gibi gelir bana ve son olarak, kendimi ifade edememek, duygularımı, düşüncelerimi, özümü dile getirememek beni boğar. İçimde koskoca bir evren varken onu dışa taşıyamamak, beni görünmez kılar. Bu da varoluşsal bir korkuya dönüşür: "Beni kimse gerçekten göremeyecek."