Dünyanın susune kapılıp gidiyormusunuz ya da kapılmamak için neler yapıyorsunuz?

o da bir seçenek tabi. İçimden gelen şey daha çok Allah'ın bu insanlara böyle hayatları reva görmesi sonucu Allah'a sitem duymam oluyor. Kendinden daha alttakilere bakıp haline şükretmek, kendinden daha iyilere bakıp isyan etmekle aynı saçmalıkta bence. Senden daha alt insanlar sen haline şükredesin diye var değiller. Ben onların yaşadığı acılara ortak ediyorum kendimi. En insani olanı bu bence.

haklısın. Bunun aksi bir şey demedim zaten. Ben asla benden daha üst seviyede insanlara imrenmem mesela, zaten ekonomik durum onların normali olmuştur ve kendilerine ait başka dertleri vardır muhakkak. Ben inanmıyorum ki dünya üzerinde herhangi bir insan dertsiz olsun. Ama "şükretmek" kelimesinin içinin boşaltıldığını düşünüyorum. Mesela ileri derecede fiziksel engeli olan bir tanıdığım vardı. İnsanlar görünce haline şükretmekten besmele çekmekten bir hal olurdu, herkes acıyarak bakardı. Ben kendisiyle beden dili ile konuşmaya çalışmıştım. Sonra satranç falan oynamıştık, o bana kareleri söylüyordu ben oynuyordum ikimizin taşlarıda:'). Çok mutlu olmuştu mesela. Ben yaklaşımın bu olmasından yanayım, ona acıdığımı hissettirip üzseydim bu daha kötü olurdu bence, ki etrafındaki herkes böyle yapıyordu. Kendisi 3 yıl önce vefat etti. Annesine birkaç kez benimle görüşmek istediğini söylemiş ama farklı şehirdeydim gidemedim. Cenazede annesiyle birlikte ağlamıştık. Çok zor böyle hayatlar. Ama genel olarak acımak veya kendi haline şükretmek kavramlarını insanlarımızın yanlış anladığını düşünüyorum. Sizi tenzih ederek genelliyorum bu arada, demek istediğinizi anladım. Biraz farklı açılardan değerlendirmişiz bence.