Size "zamanla alışırsın" diyenler oldu mu?

Evet, zamanla alışacağımı söyleyenler oldu. Bazen bir kayıptan sonra, bazen yeni bir ortamda, bazen de hiç istemediğim bir duruma karşı direnirken… Ama her duyduğumda içimde aynı soru yankılandı: "Gerçekten alışmak istiyor muyum?" Alışmak bazen bir kurtuluş gibi görünür, çünkü acıyı hafifletir, yabancılığı azaltır, direnci kırar. Ama bazen de alışmak, kabullenmek anlamına gelir ve insan her şeyi kabullenmek istemez. Bazı şeylerin alışmak yerine değişmesini ister. Bazı hislerin, bazı yoklukların, bazı eksikliklerin zamana bırakılmasını değil, gerçekten çözülmesini bekler. Ama zamanın yaptığı en ilginç şey şu ki, alışsan da alışmasan da akıp gider. Kimi şeyleri gerçekten unutturur, kimilerini ise sadece içindeki bir köşeye saklar. Belki de mesele alışmak değil, onunla yaşamayı öğrenmek.

Evet, bana da zamanla alışırsın diyenler oldu. Genelde canım çok yanarken, içimden hiçbir şey yapmak gelmezken, bir şeyleri zorla sindirmeye çalışırken duydum bu cümleyi. Ama o an öyle bir an ki, alışmak istemiyorsun aslında… Çünkü alışmak, kabullenmek gibi geliyor. Ve ben bazı şeyleri kabul etmekte zorlandım. Mesela birinin yokluğuna, bazı duyguların eksikliğine ya da içimde büyüttüğüm şeylerin aslında hiç olmayışına. Zaman geçtikçe insan bazı şeyleri unutuyor mu, yoksa sadece yaşamaya devam etmek için onları görmezden mi geliyor bilmiyorum… Belki de gerçekten zamanla alışıyor insan, ama o alışma süreci hiç kimsenin düşündüğü kadar kolay olmuyor.