Travmalarinizi yazar misiniz?

Başarısızlık efendim. Başarısız oldum ve ölemedim, üstüne unutkanlık yaratacak şekilde bir psikolojik hastalığa sahip oldum. Ve insan şunu bilmelidir. Alışamayacağımız bir şey yoktur. Alışırız, görmezden geliriz ve sıradanlaştırırız. Bu şekilde ayakta kalmış oluruz. Fakat ben bunu kabul edemiyorum. Yediremiyorum.

Bu sırra sahibim. Fakat dört duvar içerisinde kolsuz ve bacaksız biriyim.

Neden insanların kötü anılarını dinlemek ve duymak istediniz?

Bilinçli olmanın yeterli olacağını sanmıyorum tıpkı Ayn Rand'ın dediği gibi "bilinçli olmak, bir şeyin bilincinde olmaktır" der buradan da yola çıkarak gözleri olmayan bir insanın, renkleri hayal etmesi veya sınıflandırması tecrübe olmadan, sadece kendisi kandırması anlamına gelir. Buradaki tecrübe tabii ki daha önce o renkleri görmüş, duymuş olmasıdır.

Ben ruh eşine inanmam. Ama bu konuda benzerliğimiz beni etkiledi.

Ben çekilen ve yaşanılan hiçbir acının karşılığının olduğunu düşünen birisi olmadım ve olmayacağım. Bu konu da tanrı da cevapsız kalır, örnek vermek gerekirse; bir çocuğun çektiği acının karşılığı ne olursa olsun, misal cennet olsun. Sizce acının karşılığını vermiş olur mu? Bence hayır. O acı yaşanmış ve o acı unutulmayacaktır. Diyelim ki tanrı yaşanılan acıyı unutturdu. O zaman neden o acılar yaşandı?

Gel gelelim sorunuza. Yanan mumun sönmemek uğruna tutunabileceği ateş parçası vardır. Bu var olacaktır. Çünkü yanan mum her zaman karşılığını aramak zorunda ve bu çektiği acının, ateşin savurduğu sıcaklığın bir başkasına yansımaması için yaşayacaktır.

Ben olumlu ve ılımlı bakmayı sevmem ama bir şeyler değişecek ise; bizler gibi belki saçma sapan belki acınası ve belki sıradan bağımlılıkları olan insanlar değiştirecektir. Ben değişime ve yeniliğe daima hazır bir insanım, böyle olmak zorundayım, gelişmek var olmak demektir. Üzülmeyin en azından sizin gibi birisi olduğum için.

Düşünün ki sizin bu bağımlılıktan kurtulma ihtimaliniz var. Benim ise yok, ben bir hastayım, siz ise bağımlı. Siz kurtulmayı denediniz mi? Ya da ister miydiniz?

Cevabı yazarken dahi biliyordunuz. Dile dahi getirmemize gerek yok. Suç getirenlerin suç durumu oluşturanların ve suç tüm ortakların.

Üzgünüm ki acının gerçekliği ve gerekliliğine ben veya siz karar veremiyoruz. Ama söyler misin bu acıların devamlı olarak tekrarlanmasına, birilerinin mutlaka yaşıyor olmasına üzülmekten başka bir çare yok mu? Neden acı yaşanmış ve bitmiş gibi davranmak zorundayız ve soruyorum acılara bağımlı hale gelmiş birisi diğer insanlardan daha üstün değil mi? Nietzsche'nin üstün insan teorisi gibi.

Gökyüzümde yıldız yok, gökyüzünde yıldızın olduğuna da inanmıyorum. Kabullenmemek.
İnancım yara bandı ile yarım yamalak yapıştırılmış bir yara, kaşımak ne hoş.
Yaralarım çok, yüzme biliyorum ve denizi çok seviyorum,
Kabullenmemek mi? Mesele kabullenmek veya kabullenmemekse eğer; Gözün gördüğünü kabullenmek, görmediğini kabullenmemek olur.
Sanıyorum ki gözünüz kapalı. Olsun böyle de güzel düşünceleriniz var.

Kendime değer veriyorum yanı sıra kendime ara ara hala zarar veriyorum.
Kendimi değerli bir ruh olarak görüyorum (ruhlara inanmasam da).

Ama ne fark eder, yeni bir insan yeni bir toplum ve yeni bir amaç bulamadıktan sonra?
Söyler misiniz bu zamana kadar kaç kişiye dokuna bildiniz? Kaç kişinin düşüncelerini değiştirebildiniz? Kaç kişi ile birlikte aynı düşüncelere sahip oldunuz? Ve o kişi ile daha fazla kişilere ulaşabildiniz mi?

Eğer insan geçmişinden yola çıkarak düşüncelerine şekil verirse bunlar sadece duygusal yönleri tetikler. Bu geçmişten ders alınmalı ve acının dozuna göre şekil verilmeli. Misal Adana'da tedavi gördüm evet, Adana artık benim için önemli mi? Evet, Adana'ya gitmek bana iyi gelir mi? Acılarımla baş başa kalmak istiyorsam evet. Kaçmak istiyorsam Hayır. İşte geçmişin şekil verme kısmı seçmek istediğiniz sonuca bağlıdır. Yani Düşüncelerine insan kendisi şekil verir.

Kendi üstümde pek hakimiyetim olduğum söylenemez. Şu sıralar aşırı duygusal ve varoluşsal sancılar çekiyorum.

Tüm bunları yaşayan ben halen bir şeyler için çabalıyor olduğum için diyorum ki yaşatmak için çabalıyorum.

Hanımefendi benim buradaki arkadaşlarımdan olmak ister misiniz? Sohbetiniz hoş, muhabbetiniz benim için önemli hale geldi. Çünkü düşünce tarzınız bana sebep, sonuç ilişkisini artı olarak yazılarıma konu olabilecek düşünceler katıyor. Bu benim için çok önemli olur ve emin olun şimdiki gibi gizli bir kullanıcı edasıyla arkadaşlık kurarız. Sohbetin ilerlemesi de hiç problem değil, saatler benim için sadece akıp gidiyor. Hem sohbet ederiz, hem bana içerik çıkar. Dürüst bir insanım, sizden çok düşünce alabilir ve bunu kağıda dökebilirim. Tabii ki isterseniz. İstemezseniz en son sorduğunuz sorulara cevap vereceğim.

Asıl ben teşekkür ederim, unuttunuz mu siz dinleyen taraftınız yani zor olan şeyi yaptınız. Mesajınızı bekliyorum, her an, her zaman. Ben de çok memnun oldum. Ben acı sever 1, siz acı sever 2 olarak iyi bir dost olacağımıza eminim.

Hayır olmadı ama beni çok kötü etkilediğini düşünüyorum başarısız oldum benim potansiyelim çok ama çok yüksek bunun farkındayım çok zekiyim ve vizyonluyum ama bu halimle başarısız oldum bu olaylar beni ozguvensiz yaptı buda beni başarısızlığa itti diye düşünüyorum

O adam bilgisayar oyunları satıyordu ve bende bilgisayarıma oyun alacaktım dükkanına gittim ve istediğim oyunun evinde olduğunu söyledi, keşke yaşanmasaydi ama bu olaylar sayesinde benim iyi bir ebeveyn olacağımı düşünüyorum çocuğumu bilinçli bir şekilde yetiştirecegim ve dikkat edeceğim sadece taciz konusunda değil sevgi saygı önemli hissetmesi konusunda da.

Desteğe başvuracak kadar özgür değildim o zamanlar bilinçli değildim cahildim hatalar yaptıgim dönemlerdi şu an özgürüm ama geç kaldım ben destek verecek potansiyele geldim kendimi geliştirerek ama daha öğrenecek bir sürü şeyim var.

Büyük bir şart ve servettir bence.

Katılıyorum ama bazen fırsatlar herkes için eşit olmuyor ve fırsatlar imkanlar yeterli olmuyor ama bakalım umarım güzel şeyler olacak

Olacak tabiki olmalı. Teşekkür ederim iyi geceler